Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

In Memory of Andrew M. Dodson (video)


Ο Andrew McCall Dodson, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του στις 9 Μαρτίου του 2018. Ο θάνατός του οφείλεται σε αυτοκτονία. Ήταν 34 ετών.   



Ο Drew γεννήθηκε στο Greenville της Νότιας Καρολίνας (εκεί που έπαιξαν την τελευταία τους συναυλία οι Lynyrd Skynyrd) και αφού αποφοίτησε από το Westminster Catawba Christian School Class το 2002 πέρασε στο μαθηματικό του Πανεπιστημίου Clemson. Μετά την αποφοίτησή του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας όπου ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του στην Ηλεκτρολογία. Συνεργάστηκε με αρκετές εταιρείες στο Advanced Nuclear Reactor Design και το όνομά του συνδέθηκε με τα δύο τρίτα των προσωρινών διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας που αναπτύχθηκαν σε μόλις 18 μήνες. Ήταν βασικό μέλος της ερευνητικής ομάδας έχοντας την ικανότητα να συνθέτει τεχνικές πληροφορίες. Μαζί με άλλους επιστήμονες δούλευε πάνω σε μια νέα κατηγορία αντιδραστήρων δοκιμής τετηγμένου άλατος για την παραγωγή προϊόντων όπως τα ιατρικά ισότοπα. Το όνειρο του Drew ήταν να δει έναν κόσμο με φθηνότερη, καθαρότερη, ασφαλέστερη ενέργεια. Το «λάθος» του Andrew ήταν ότι ενδιαφερόταν επίσης και για την πατρίδα του και την φυλή του. Πήρε μέρος στο επεισοδιακό συλλαλητήριοUnite The Rightστο Charlottesville της Βιρτζίνια στις 12 Αυγούστου 2017. Αμέσως μετά άρχισε το μαρτύριό του
Αναγνωρίστηκε ως ο άνδρας που φορούσε ένα κόκκινο μπλουζάκι που έγραφε 'Engineering Arkansas'. Εκατοντάδες πρόθυμοι «ακτιβιστές» ρουφιάνοι άρχισαν να ψάχνουν να βρουν ποιος είναι και αφού ταλαιπώρησαν αρκετούς ανθρώπους πoυ του... έμοιαζαν καταγγέλοντάς τους σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προσπαθώντας να τους τιμωρήσουν και να τους κάνουν να σιγήσουν, ήρθε ο Jacob Rosenberg, εβραϊκής καταγωγής, που εργάζεται στην liberal εφημερίδα Arkansas Times, της οποίας διευθυντής είναι ένας παχύσαρκος, αμόρφωτος αριστερός ονόματι Max Brantley, να τον αποκαλύψει. Σε τηλεφώνημα που του έκανε η εφημερίδα, ο Dodson δεν δέχτηκε τον χαρακτηρισμό «ναζί» ή «ρατσιστής», ήταν μάλιστα υποστηρικτής του Ron Paul στις εκλογές του 2008. Μάταια όλα όμως. Οι αντι-λευκοί ζητούσαν "αίμα". Αμέσως έχασε την δουλειά του, έγινε στόχος σωρείας μηνυμάτων μίσους και απειλών και ξεκίνησε ο προσωπικός του Γολγοθάς. Δεν άντεξε την πίεση και έβαλε τέλος στην ζωή του.
ΚΟ / από εδώ εδώ κι εδώ

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Μηνύει την Μέρκελ το AfD για το συνεχιζόμενο άνοιγμα των συνόρων. «Θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα. Δεν θα επιτρέψουμε καταλύεται το Σύνταγμα, να βασιλεύει η ανομία και η καγκελάριος να λειτουργεί σαν δικτάτορας» (video).



Το AfD (Alternative für Deutschland) κατέθεσε μήνυση εναντίον της Μέρκελ λόγω της συνεχιζόμενης επί τρία χρόνια μαζικής εισαγωγής παράνομων μεταναστών, η οποία δεν έχει καμία νομιμότητα βάσει του γερμανικού νόμου ή του ομοσπονδιακού συντάγματος.


Λέει το βίντεο:

Με τη μήνυση που καταθέσαμε στα μέσα Απριλίου θέλουμε, τουλάχιστον, γίνει γνωστό ότι βασιλεύει η ανομία. Όλοι γνωρίζετε ότι ο κ. Seehofer (ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας), μίλησε τον Φεβρουάριο του 2016 για τη βασιλεία της ανομίας στη Γερμανία. Έτσι, ουσιαστικά, εφαρμόζουμε αυτό που ο κ. Seehofer ανακοίνωσε πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν τέθηκε σε εφαρμογή. Υπάρχουν πολλά επί μέρους κομμάτια αυτής της παρανομίας. Υπάρχει το συνταγματικό κομμάτι: Αν και υπάρχουν δυνατότητες, σύμφωνα με την παράγραφο 18, παράγραφος 4, για την προσωρινή αναστολή της βασικής αρχής της ασφάλειας των συνόρων υπό [κάποιες] εντελώς περιορισμένες συνθήκες, τις οποίες η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προφανώς έκανε χρήση του τον Σεπτέμβριο του 2015. Όμως, δεν δικαιολογεί ούτε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση - ως εκτελεστικό κλάδο - να μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση τα θεμέλια του γερμανικού κράτους με το να προσκαλέσει την μαζική μετανάστευση εκατομμυρίων ανθρώπων, προκαλώντας δισεκατομμύρια σε δαπάνες, κάτι που η κυβέρνηση ούτε προτίθεται να αλλάξει, ή τουλάχιστον να εξετάσει ότι έτσι μπορεί να αλλάξει ολόκληρο το κοινωνικό σύστημα. Αυτή είναι μια απόφαση που βασίζεται στην αρχή: είτε ας κρατήσουμε τα σύνορα κλειστά ή είτε ας τα ανοίξουμε. Αυτή είναι μια απόφαση αρχής, η οποία κατά την άποψή μας μπορεί να αποφασιστεί μόνο από τη νομοθετική και όχι από την εκτελεστική εξουσία - την κυβέρνηση της Frau Merkel. Αν η Φράου Μέρκελ μπορούσε να το κάνει αυτό για δύο ή τρεις μέρες όταν το τεράστιο κύμα ήρθε από την Ουγγαρία, θα μπορούσε να πει: κάνουμε μια εξαίρεση δύο ή τριών ημερών, και στη συνέχεια εφαρμόζουμε το νόμο περί ασύλου για να δούμε ποιος δικαιούται άδεια παραμονής. Αλλά στο μεταξύ πέρασαν δυόμισι χρόνια! Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν μπορεί να παραβλέψει τους υφιστάμενους νόμους. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεσμεύεται από το νόμο και την τάξη. Αυτό είναι απολύτως σαφές. Αυτή είναι η κατανομή της εξουσίας. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν μπορεί να πει, τώρα διαπιστώνουμε ότι κάποιος νόμος είναι βολικός και κάποιος άλλος λιγότερο βολικός. Όχι, δεν υπάρχει κανένας δικτάτορας καγκελάριος. Ο καγκελάριος πρέπει να ακολουθεί το νόμο και την τάξη. Εδώ πρόκειται για μια βασιλεία της αυθαιρεσίας, για μία βασιλείας της ανομίας και κάτι τέτοιο δεν είναι συμβατό με το σύνταγμα.

ΚΟ

Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Το τελευταίο “Hurrah!” της Συνομοσπονδίας

Η προσπάθεια του στρατηγού Sterling Price, να απελευθερώσει το Μιζούρι από τον στρατό κατοχή της Ένωσης στα τέλη του 1864 ήταν η τελευταία κραυγή της Συνομοσπονδίας. Η επιδρομή αυτή έμεινε γνωστή ως Price's Raid”. 

Στα τέλη του καλοκαιριού του 1864, ο συνομοσπονδιακός στρατηγός Sterling Price οδήγησε μια τελευταία προσπάθεια να απελευθερωθεί το Μιζούρι από την κατοχή της Ένωσης. Ο στρατός του Price ήταν στην ουσία ένα ιππικό που του έλειπαν οι άντρες, τα άλογα, τα όπλα και η πειθαρχία! Η επιτυχία του εξαρτάτο εξ ολοκλήρου από την συμβολή και την γενική εξέγερση των κατοίκων του Μισούρι, κάτι το οποίο δεν συνέβη. Ο συνδυασμός  όλων αυτών επέτρεψε τις δυνάμεις της Ένωσης να νικήσουν τον Price σε μια σειρά μάχες που έγιναν από το Kansas City μέχρι τα σύνορα του Αρκάνσας. Τρεις μήνες και 1.400 μίλια μετά το ξεκίνημα, η μεγαλύτερη παρατεταμένη επιχείρηση ιππικού του «εμφυλίου» πολέμου είχε καταλήξει σε καταστροφή. Το βιβλίο "The Last Hurray" του Kyle N. Sinisi είναι η ιστορία της εισβολής της Price.
Ο Sterling Price (1809–1867) που γεννήθηκε στην κομητεία County της Virginia μέσα σε εύπορη οικογένεια, ασχολείτο με το εμπόριο κυρίως του καπνού. Το 1844 εκλέχτηκε στην Βουλή των Αντιπροσώπων. Τον Αύγουστο του 1846, παραιτήθηκε από το Κογκρέσο και ανέλαβε τη διοίκηση ενός συντάγματος από το Μιζούρι για να συμμετάσχει στον πόλεμο του Μεξικού. Αφού κατέστειλε μια εξέγερση από ντόπιους Ινδιάνους Pueblo, οδήγησε μια εισβολή μέσα στο Μεξικό, καταλαμβάνοντας την πόλη Chihuahua. Επιστρέφοντας στο Μιζούρι επέστρεψε στη φυτεία του και δούλεψε ως τραπεζίτης. Εκλέχτηκε ως πρόεδρος των "Ενωτικών" (που ήταν κατά της Απόσχισης) το 1861. Φαίνεται να άλλαξε όταν αφού ξέσπασε ο πόλεμος, είδε ένα περιστατικό στο οποίο ομοσπονδιακά στρατεύματα πυροβόλησαν ένα πλήθος αμάχων που διαμαρτύρονταν για τη σύλληψη πολιτοφυλακών που ήταν υπέρ του Νότου. Σύντομα επιλέχθηκε ως διοικητής της πολιτειακής φρουράς του Μιζούρι με την τάξη του γενικού στρατηγού.

Καθώς ο Price ήταν από τους τελευταίους που είχαν ταχθεί υπέρ της απόσχισης του Νότου, ο Πρόεδρος Jefferson Davis δεν εμπιστευόταν την γνησιότητα της πίστης του στον “cause” των Νοτίων. Υπήρχαν επίσης αβάσιμες φήμες ότι άγνωστοι άνθρωποι σκόπευαν να ανατρέψουν τον Davis και να βάλουν τον Price στη θέση του. Επίσης, ο Price ήταν μια επιλογή των μυστικών εταιριών στο Μιζούρι, οι οποίες τον στήριζαν και τον ήθελαν να γίνει ο ηγέτης μιας δεύτερης Συνομοσπονδίας. Εξάλλου, το Τμήμα του Τrans-Mississippi ήταν τεράστιο, περίπου 600.000 τετραγωνικά μίλια, υπό τη διοίκηση του στρατηγού E. Kirby Smith, με άφθονο χώρο για ένα άλλο έθνος.
Πολλά από αυτά διαδόθηκαν από τον κυβερνήτη του Μιζούρι, Thomas C. Reynolds. Ο Reynolds δεν ήξερε πολλά για τις στρατιωτικές ικανότητες του Price και σκέφτηκε ότι ο εγωιστικός χαρακτήρας του Price μπορεί να τον οδηγούσε να σχηματίσει ένα νέο έθνος αντί να απελευθερώσει το Μιζούρι. Αλλά πίστευε επίσης ότι ο Price δεν μπορούσε να απολυθεί επειδή ήταν πολύ δημοφιλής στους συμπατριώτες του στο Μιζούρι. Αν και ο Reynolds σκέφτηκε ότι χρειαζόταν ένα γρήγορο χτύπημα στο Μιζούρι, ο Price δεν ήταν ο στρατηγός που θα επέλεγε. Το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν να προσκολληθεί στον Price και να προχωρήσει στην επιδρομή.

Τέλος, αφού ο Smith διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να στείλει στρατεύματα στο Τμήμα του για να αντιταχθεί στον στρατηγό της Ένωσης William T. Sherman το 1864, αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί επιδρομή στο Μιζούρι με όποια διαθέσιμα στρατεύματα. Ο στρατός αυτός ονομάστηκε Στρατιά του Μιζούρι. Η επιδρομή θα ήταν βραχυπρόθεσμης σημασίας, με σύλληψη ή καταστροφή περιουσιών. Οι νεοσύλλεκτοι θα μαζεύονταν στο κεντρικό Μιζούρι, ενώ τα στρατεύματα του εχθρού θα έρχονταν από άλλες επιχειρήσεις.

Η επιδρομή θα ήταν μόνο με στρατιωτικές δυνάμεις, με άλλα λόγια μια μεγάλη επιδρομή ιππικού, αν και δεν υπήρχαν αρκετά άλογα ή μουλάρια για όλους. Δεν υπήρχαν αρκετά όπλα και τα βαγόνια των τρένων είχαν ήδη καταρρεύσει. Ο Smith δεν εμπιστευόταν τον Price. Ο Price δεν εμπιστευόταν τους δύο διοικητές του τμήματος, James Fagan και John Marmaduke, αλλά ήταν οι μόνοι διαθέσιμοι ανώτεροι διοικητές για την επιδρομή. Ο εναπομείναντος διοικητής του τμήματος, στρατηγός Jo Shelby, ήταν ήδη με τα στρατεύματά του στο βόρειο Αρκάνσας.

Έτσι, ο Price ξεκίνησε 350 μίλια από το Μιζούρι, με τους 12.000 άντρες, εκατοντάδες με τα πόδια, με έλλειψη αλόγων και με πολλούς χωρίς όπλα. Ο σχεδιασμός, όπως ήταν, άφηνε τον Price χωρίς καμία γραμμή ανεφοδιασμού. Ό,τι χρειαζόταν έπρεπε να το κουβαλάει. Υπήρχε η ελπίδα ότι οι συμπαθούντες την Συνομοσπονδία στο κεντρικό Μιζούρι θα συνέρρεαν στον Price, φέρνοντας όπλα και άλογα.

Έτσι τι μπορούσε να πάει στραβά;

Ο Kyle S. Sinisi, καθηγητής στο Citadel του Charleston της Νότιας Καρολίνας, μας το λέει.
Αν πρόκειται να διαβάσετε αυτό το βιβλίο, μεταβείτε στη σελίδα 28. Εκεί θα δείτε έναν χάρτη της διαδρομής εισβολής. Υπάρχουν χάρτες κάθε μάχης, αν και το κείμενο αναφέρει πόλεις και περιοχές που δεν βρίσκονται σε αυτούς τους χάρτες. Μερικοί από αυτούς τους χάρτες είναι πολύ μικροί. Το κείμενο περιγράφει διεξοδικά τις μάχες και τα επακόλουθα, τόσο από την πλευρά της Ένωσης όσο και από την πλευρά της Συνομοσπονδίας, αν και οι παράγραφοι είναι πολύ μεγάλες, μερικές φορές ολόκληρη μια σελίδα βιβλίου.

Από αυτό θα μάθετε ότι η επιδρομή του Price στο Missouri δεν ήταν μια τελευταία κραυγή. Ήταν η ύστατη πνοή, με το κροτάλισμα του θανάτου να ακολουθεί γρήγορα.

ΚΟ / από εδώ ( κι εδώ)

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

«Όχι, δεν γιορτάζουμε την 9η Μαΐου». Η ερμηνεία της «εορτής της νίκης» από έναν Σέρβο



The Spear / ΚΟ 

Δεν γιορτάζουμε την 9η Μαΐου. 

Κάποιοι θα μας πουν ότι αυτό είναι μια πολιτικά αντιδημοφιλής ή ασύνετη στάση. Γιατί "αν είμαστε με τη Ρωσία, πρέπει να γιορτάζουμε την ημέρα της Νίκης, την σημαντικότερη εορτή της σημερινής Ρωσίας". Εμείς απαντάμε ότι πρέπει να στηριχθούμε στους Ρώσους αδελφούς μας, αλλά όχι με τίμημα την εισαγωγή των πολιτισμικών ανωμαλιών της σύγχρονης Ρωσικής Ομοσπονδίας και του μπολσεβίκικου παρελθόντος της. Στην περίπτωση των σερβορωσικών σχέσεων, υπάρχουν δεκάδες σωστές αιτίες για αμοιβαία γιορτή, χωρίς να δοξάζεται η κομμουνιστική κατοχή.

Για μας, η αλήθεια έχει μεγάλη σημασία και η αλήθεια είναι ότι οι μπολσεβίκοι δολοφόνοι δεν είναι «απελευθερωτές». Τα μεγαλύτερα και πιο τρομακτικά εγκλήματα του σοβιετικού μπολσεβίκικου καθεστώτος έγιναν στον αδελφό ρωσικό λαό και όχι μόνο με τη μορφή μαζικών φυσικών εκκαθαρίσεων και διωγμών της Εκκλησίας, αλλά και με την έννοια της για δεκαετίες σκληρής κομμουνιστικής κατήχησης και της ηθικής υποβάθμισης.

Εμείς δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε στην ιδεολογική σύγχυση που υπάρχει στη σύγχρονη Ρωσία, όπου η ελευθερία προσδιορίζεται με τον κομμουνισμό, όπου εμφανίζεται η κορδέλα του Αγίου Γεωργίου μαζί με το κομμουνιστικό αστέρι και την αποκρυφιστική «αιώνια φλόγα», που μας υπενθυμίζει τον κλασικό μπολσεβίκικο χλευασμό της χριστιανικής παράδοσης της Ρωσίας. Επομένως, οι μπολσεβίκικες εορτές, οι ημερομηνίες και τα γεγονότα, οι "ιερότητές" τους και η κληρονομιά τους δεν μας δεσμεύουν, έστω και αν θα ήταν ένας δημοφιλής τρόπος για να εκφράσουμε  "την αγάπη μας για τη Ρωσία και τους Ρώσους". Μακροπρόθεσμα, οποιαδήποτε θόλωση ή πλαστογράφηση της αλήθειας θα έχει αναπόφευκτα βλαβερές συνέπειες. Ειδικότερα, με αυτές τις «εορτές», η σατανική φύση του κομμουνισμού σχετικοποιείται, ενώ κάθε αξία που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «κουίσλιγκ» (συνεργασία με τον εχθρό) απορρίπτεται αυτόματα, ανεξάρτητα από τι είδους ηθικής ή κοινωνικής αξίας ήταν αυτή.

Γνωρίζουμε ότι η αληθινή ρωσοφιλία δεν είναι το ίδιο με τη σοβιετοφιλία ή τη «russianophilia» (αγάπη για τους ρώσους γενικά). Δηλαδή, η πραγματική ρωσοφιλία είναι μια αγάπη για μια αληθινή, τσαρική, λευκή και χριστιανική Ρωσία. Κάποιοι πάλι θα πουν, "αλλά όλοι οι Ρώσοι εορτάζουν την 9η Μαΐου ως ημέρα νίκης και δοξάζουν τον Κόκκινο Στρατό". Ακόμα κι αν αυτό ίσχυε, η αλήθεια είναι για εμάς πιο σημαντική από οποιαδήποτε λαϊκή τάση και βραχυπρόθεσμα συμφέροντα που έρχονται με την εξύμνηση της "Ημέρας της Νίκης". Αλλά για χάρη της αλήθειας, πρέπει να πούμε ότι αυτή η δήλωση δεν είναι καθόλου αληθής. Δηλαδή, ακόμη και σήμερα, δεν υπάρχει απόλυτη ομοφωνία μεταξύ των Ρώσων σε ορισμένα πράγματα για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Για παράδειγμα, η Αρχιεπισκοπική Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκτός Ρωσίας, ακόμα και μετά την ενοποίησή της με το Πατριαρχείο της Μόσχας το 2007, παρέμεινε πιστή και τιμά τον Ρώσικο Απελευθερωτικό Στρατό και τον στρατηγό Andrey Vlasov και τον περιγράφει ως έναν «ήρωα του αγώνα ενάντια στον άθεο μπολσεβικισμό, για την ανασύσταση της ιστορικής Ρωσίας». [Ο Αντρέι Βλάσωφ ήταν Ρώσος στρατηγός του Κόκκινου Στρατού, ο οποίος συνελήφθη από τους Γερμανούς και λόγω των αντικομουνιστικών φρονημάτων του, αποφάσισε να συνεργαστεί μαζί τους, δημιουργώντας από εθελοντές τον "Ρωσικό Απελευθερωτικό Στρατό", προκειμένου να τερματιστεί η εξουσία του Στάλιν].

Χωράει συζήτηση για το εάν χειρότερη για τη Ρωσία ήταν η κατοχή των Γερμανών ή εκείνη των μπολσεβίκων, αλλά το γεγονός είναι ότι μετά τις 9 Μαΐου 1945 η Ρωσία παρέμεινε κατεχόμενη και οι Μπολσεβίκοι διέκοψαν την ανοχή τους προς την ρωσική ορθόδοξη παράδοση (την οποία αναγκάστηκαν να δεχτούν σε περιόδους καθολικής άμυνας και πανικού στο ανατολικό μέτωπο) και συνέχισαν με την παλιά γνώριμή τους πολιτική των διώξεων, η οποία εξαπλώθηκε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη. Εκείνοι που ταυτίζουν την ΕΣΣΔ με τη Ρωσία θα πρέπει να αναρωτηθούν γιατί κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν υπήρχαν πρακτικά κάποιοι Ρώσοι που αγωνίστηκαν δίπλα στους Γερμανούς, ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρχαν πάνω από ένα εκατομμύριο από αυτούς. Επομένως, αυτός δεν ήταν ένας «μεγάλος πατριωτικός πόλεμος» (όπως πονηρά τον βάπτισε ο Στάλιν, ξεχνώντας προς στιγμή «ταξικούς πολέμους» και ιδεολογικές μάχες), αλλά ένας νέος εμφύλιος πόλεμος, στον οποίο ο αγώνας εναντίον της ΕΣΣΔ υποστηρίχθηκε από πάνω από το 90% της πνευματικής και εκκλησιαστικής ελίτ, και όχι μόνο μεταξύ των μεταναστών αλλά και στη Ρωσία.

Είναι αλήθεια ότι ο Ρώσος που πολέμησε από τις τάξεις του Κόκκινου Στρατού, πολέμησε με μεγάλο θάρρος, αντοχή και θυσία, αλλά είναι λάθος, από καθαρά στρατιωτική άποψη, η ανύψωση της νίκης ενάντια σε έναν πολύ μικρότερο γερμανικό στρατό, ο οποίος ήταν διάσπαρτος σε πολλά μεγάλα μέτωπα . Επιπλέον, ακόμη και κατά τη διάρκεια των μαχών κατά των Γερμανών, η σοβιετική στρατιωτική και πολιτική ηγεσία έδειξε την απόλυτη αλαζονεία και αδιαφορία για τη ζωή των στρατιωτών της, καθιστώντας τους τροφή για τα εχθρικά κανόνια κάτι που οδήγησε σε ασυνήθιστα τεράστιες απώλειες, επιβεβαιώνοντας και πάλι τον χαρακτήρα του σοβιετικού αντι-ρωσικού καθεστώτος. Στη Σερβία, το μπολσεβίκικο τέρας ενθρονίστηκε πάνω σε σοβιετικά τανκ και ο εγκληματίας Josip Broz Tito με τους ληστοσυμμορίτες του ξεκίνησαν την αιματηρή και εκδικητική οργή τους, οι συνέπειες της οποίας συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

Επομένως, δεν μας ενδιαφέρουν τα επιτεύγματα των Σοβιέτ, των ληστών του Τίτο, των ένδοξων ημερών τους και των νικών τους, καθώς και όλων των άλλων μύθων τους. Τους έχουμε δει. Όπως έχουμε δε και τα "νεκροταφεία σκύλων" τους, το (νησί- φυλακή) Goli otok, τους μαζικούς τάφους δολοφονηθέντων πατριωτών, τα μπουντρούμια στα οποία ρίχτηκαν οι καλύτεροι γιοι της Σερβίας. Όλα αυτά ήταν η κληρονομιά των εορτών τους, της 27ης Μαρτίου, της 7ης Ιουλίου και της 9ης Μαΐου.

Ο κομμουνισμός έσπειρε το θάνατο για πολλά χρόνια στη Σερβία, τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο και δεν μπορούμε να γιορτάσουμε την ανταλλαγή μιας κατοχής με μια άλλη. Σε πολλά μέρη η κομμουνιστική κατοχή ήταν πιο σκληρή και πιο τρομακτική από εκείνη των Γερμανών. Σήμερα, η κομμουνιστική κατοχή έχει αντικατασταθεί από εκείνη του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των πιστών, ντόπιων υποτακτικών τους.

Όλοι όσοι θέλουμε μια ελεύθερη Σερβία δεν μπορούμε να έχουμε ειρήνη με τους κατακτητές ούτε να υιοθετήσουμε τις ημερομηνίες τους ως εορτές, όπως δεν μπορούμε να δεχθούμε ως ηγέτες τους πράκτορες της ΕΣΣΔ, του Λονδίνου, της Ουάσινγκτον ή των Βρυξελλών. Στις 9 Μαΐου 1945, διακηρύχθηκε η κατοχή της Ευρώπης, γιατί ήταν ένας θρίαμβος του διπλού συνασπισμού: οι κομμουνιστές από τη μία πλευρά και οι δυτικοί φιλελεύθεροι δημοκράτες από την άλλη, οι οποίοι ήταν πρόδρομοι των σύγχρονων globalists/παγκοσμιοποιητών. Επομένως, κάθε προσπάθεια απεικόνισης των αγγλο-αμερικανικών βομβιστικών επιθέσεων ή της μπολσεβίκικης ερυθράς τρομοκρατίας ως «αγώνα εναντίον του κατακτητή», ή ακόμη και της παρουσίασής της ως «εθνικής απελευθέρωσης», είναι μια απόλυτη ψευδαίσθηση και μια καρικατούρα πατριωτισμού.

Υπό αυτήν την έννοια, είμαστε ξεκάθαροι δηλώνοντας την αντίθεσή μας στη νέα τάση της μπολσεβικοποίησης και της αμερικανικοποίησης της Σερβίας!
 
ΚΟ / πηγή

ΗΠΑ: Νεαρή λευκή φοιτήτρια ποζάρει με ένα AR-10. Ο απόλυτος εφιάλτης της αριστεράς



Ed Straker (AmericanThinker) / ΚΟ

Η αριστερά ποντάρει πολλά στους αποκαλούμενους «Millennials», την τελευταία κατηγορία ζόμπι που έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου ώστε όταν θα εξαχθούν από τα εργοστάσια τετραετούς κατήχησης να είναι σωστά προγραμματισμένα ώστε να είναι ακόμα λίμπεραλ από τους προκατόχους τους, σε θέματα «κοινωνικής δικαιοσύνης», ανδρών που προσποιούνται ότι είναι γυναίκες, ελέγχου των όπλων και λοιπά.

Φανταστείτε, λοιπόν, πόσο αισθάνθηκαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια τους όταν ένας από τους δικούς τους γυρίζει εναντίον τους.

Δεν θα απολογηθώ σε κανέναν για τις φωτογραφίες της αποφοίτησής μου. Ως γυναίκα, αρνούμαι να είμαι θύμα και η δεύτερη τροπολογία εξασφαλίζει ότι δεν χρειάζεται να είμαι. Αυτά γράφει η Kaitlin Marie που γιόρτασε την αποφοίτησή της από το πανεπιστήμιο Kent State εμφανιζόμενη με ένα αυτόματο τυφέκιο AR-10. Δήλωσε ότι ζητεί να έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Αυτός είναι ο εφιάλτης των λίμπεραλ: μια νεαρή ελκυστική λευκή γυναίκα με άποψη που όχι μόνο υπερασπίζεται το δικαίωμα να φέρει όπλα, αλλά στην πραγματικότητα ποζάρει με το όπλο της! Η Marie στην ουσία κάνει την άσκηση του δικαιώματος της δεύτερης τροποποίησης μόδα, γι 'αυτό είναι ένας τέτοιος κίνδυνος για την αριστερά.

Προφανώς, οι λίμπεραλ απλά δεν μπορούν να κατανοήσουν τη διαφορά μεταξύ ενός εγκληματία που έχει πυροβόλο όπλο και ενός νομοταγούς πολίτη που το φέρει.


ΚΟ / από εδώ

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Πως η αναμονή για τον Ερχομό του Χριστού και το Τέλος του Κόσμου οδηγεί Χριστιανούς στην απάθεια



Στο άρθρο αυτό που είναι από το Faith and Heritage και αναφέρεται στη νοοτροπία των λευκών χριστιανών των ΗΠΑ, έγινε επεξεργασία ώστε να προσαρμοστεί κάπως στην ελληνική πραγματικότητα / ΚΟ  

Ένα από τα πιο έντονα και επίμονα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος Χριστιανισμός είναι η στάση της απάθειας μπροστά σε όλα αυτά τα οποία γίνονται. Κανονικά θα έπρεπε οι χριστιανοί είναι ιδιαίτερα ανήσυχοι και να βρίσκονται συνεχώς σε «θέση μάχης», καθώς αυτά που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στις δυτικές λευκές κοινωνίες αποτελούν συντονισμένα και σκληρά πλήγματα εναντίον τους. Καμία άλλη πίστη δεν έχει δεν έχει βρεθεί κάτω από τόσο μεγάλη επίθεση όσο αυτή των χριστιανών και μάλιστα μέσα στις δικές τους πάλαι ποτέ χριστιανικές πατρίδες. Η διάλυση της παραδοσιακής κοινωνίας, ο εξευτελισμός του θεσμού του γάμου, η γελοιοποίηση και ενοχοποίηση της χριστιανικής πίστης, η συστηματική πολεμική κατά των χριστιανών, η περιθωριοποίησή τους και η κλιμάκωση των χριστιανοφοβικών επιθέσεων, η ισλαμοποίηση της κοινωνίας και κυρίως η ραγδαία αλλοίωση του γηγενούς πληθυσμού και η εν εξελίξει αντικατάστασή του από ένα  αλλόφυλο και αλλόθρησκο πλήθος, είναι μερικά μόνο από αυτά τα πλήγματα.

Παρόλο που υποτίθεται ότι ζούμε στην εποχή της πληροφορίας και της ενημέρωσης, οι περισσότεροι Χριστιανοί δεν κατανοούν πόσο τρομερά πράγματα έχουν γίνει στον κόσμο. Και αν κατανοούν, οι περισσότεροι από αυτούς δεν νοιάζονται. Οι περισσότεροι το έχουν ρίξει στον ύπνο εγκλωβισμένοι μέσα στην καθημερινότητά τους και στον καταναλωτικό τρόπο ζωής. Τα σπορ, οι κοσμικές διασκεδάσεις και η ενασχόληση με ανούσια πράγματα, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικοί τρόποι απόσπασης της προσοχής από τους πραγματικούς κινδύνους που αντιμετωπίζει ο λευκός χριστιανός του οποίου ο πολιτισμός καταρρέει και διαλύεται γύρω του. Και μάλιστα κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο. Πολλές φορές από την άλλη, ακούς μόνο λόγια. Οι παραδοσιακές λευκές χριστιανικές κοινωνίες καταρρέουν και οι περισσότεροι ή κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ή κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους και τους άλλους λέγοντας επανειλημμένα ότι «κάποια στιγμή» θα ξεσηκωθούν "και τότε θα.. και θα…" ή θαυματουργικά «κάποια στιγμή» "θα επέμβει ο Θεός και τότε θα… και θα…".

Το να είναι οι μη-χριστιανοί λευκοί απαθείς με τον εκτοπισμό τους θα ήταν πιο κατανοητό. Γιατί είναι οι χριστιανοί – οι παραδοσιακοί, όχι οι «μοντέρνοι» - εκείνοι που έχουν μια συνεκτική κοσμοθεωρία που αγκαλιάζει την παράδοση, νοηματοδοτεί την εθνική ταυτότητα και αντιστέκεται στο σύγχρονο multiculti zeitgeist. Αυτό που είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς είναι πώς οι λευκοί Χριστιανοί μπορούν να είναι τόσο αδιάφοροι για τη δική τους εκδίωξη. Κι όμως υπάρχουν Χριστιανοί που ενώ αναγνωρίζουν ότι οι τρέχουσες τάσεις είναι πράγματι ανεπιθύμητες ή ενοχλητικές, ότι κλιμακώνεται ένας πόλεμος εναντίον μας, βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες γιατί δεν πρέπει να «ταραζόμαστε». Μοιάζει σαν η απάθεια να ντύνεται με ένδυμα «πίστης». Σε πολλές περιπτώσεις υπαίτια για αυτήν την απάθεια είναι η άποψη ότι «…αφού αυτά έτσι κι αλλιώς θα γίνουν» ή «…αφού τα έχουν πει οι προφήτες και το έχει γράψει η Αγία Γραφή». Οπότε δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε από το να καθόμαστε ήσυχα και να περιμένουμε να γίνει ό,τι είναι «γραμμένο». Ο πιστός, με λίγα λόγια, καλείται να παρακολουθεί τις εξελίξεις και τα γεγονότα που έχουν άμεσο αντίκτυπο στην δική του ζωή και επιβίωση, σαν να βλέπει μια εκπομπή reality σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος του πλανήτη. Μια εκπομπή που όπου να’ναι θα τελειώσει.

Σε ένα μεγάλο κομμάτι του δυτικού χριστιανικού κόσμου ίσως υπάρχει και θεολογικό υπόβαθρο για αυτή την στάση. Είναι η προσκόλληση στη dispensationalist θεολογία, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της απάθειας απέναντι στα σημερινά γεγονότα. Βλέπετε η θεωρία αυτή, εκτός του ότι θεωρεί τους Εβραίους ως τον εκλεκτό λαό του Θεού, στην εσχατολογία της υποστηρίζει την Αρπαγή των εκλεκτών πιστών.

 Για πολλούς, η πίστη σε μια επικείμενη Αρπαγή οδηγεί στην αδιαφορία τους για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες των σημερινών τάσεων. Δεν ομολογούν βέβαια ότι είναι απαθείς, αλλά αυτό είναι. Πιστεύουν ακράδαντα ότι ο Ιησούς Χριστός θα έρθει πολύ σύντομα και ότι θα γλυτώσει όλους τους αληθινούς Χριστιανούς από τα δεινά που έρχονται και από αυτή την τυραννία του Αντιχρίστου. Αυτοί οι Χριστιανοί δεν φοβούνται με την προοπτική οι λευκοί να αντικατασταθούν στις ιστορικές τους πατρίδες τους και ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, λόγω της πίστης τους ότι ο Ιησούς θα τους αρπάξει πριν ξεκινήσουν τα πραγματικά βάσανα. Φτάνουν στο σημείο κάποιοι τέτοιοι Χριστιανοί να δείχνουν σχεδόν χαρούμενοι έως και ενθουσιασμένοι (!) με την προοπτική της επικείμενης καταστροφής, αλλά και της διάλυσης της κοινωνίας, καθώς έτσι «αποδεικνύεται» ότι ο ερχομός του Χριστού είναι κοντά. Οι περισσότεροι από αυτούς τους Χριστιανούς πιστεύουν ότι ο κόσμος, όπως είναι σήμερα, αποτελεί απλά μια προσωρινή στάση στον δρόμο προς τον Ουρανό, είναι ένας κόσμος που τελικά θα καταστραφεί από τη φωτιά, οπότε γιατί να νοιαστούν. Αυτή η νοοτροπία σπρώχνει τους Χριστιανούς να αγνοήσουν τα σημερινά προβλήματα που αναπτύσσονται σε όλο τον κόσμο και στις δικές τους χώρες, επειδή ακριβώς πιστεύουν ότι θα αρπαχθούν πριν ξεκινήσουν τα μεγάλα ζόρια για την ανθρωπότητα. Το εσχατολογικό κομμάτι της Θεωρίας των Οικονομιών έχει επηρεάσει σοβαρά τον τρόπο που σκέφτονται πολλοί δυτικοί Χριστιανοί και στην ουσία τους οδηγεί σε μία απάθεια και μία μοιρολατρία. «Τι μας νοιάζει τι θα γίνει στην χώρα μας», σου λένε. «Το ξέρω ότι θα γεμίσει αλλοδαπούς. Ε και; Εγώ θα φύγω όπου να’ναι…».

Πολλοί βέβαια ισχυρίζονται ότι δεν είναι η θεωρία του dispensationalism που οδηγεί στην απάθεια των χριστιανών της Δύσης, η οποία θεωρία άλλωστε υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια και μάλιστα ξεκίνησε μέσα σε φονταμενταλιστικούς προτεσταντικούς κύκλους ως αντίδραση στον φιλελευθερισμό και την νεωτερικότητα, αλλά η σταδιακή αλλοτρίωση του φρονήματος από την επέλαση του λιμπεραλισμού και του πολιτιστικού μαρξισμού στην δυτική χριστιανοσύνη. Ας θυμηθούμε άλλωστε, ότι και σε χώρες που οι εσχατολογικές αυτές θεωρίες έχουν ελάχιστη απήχηση στον χριστιανικό κόσμο, τα ίδια φαινόμενα απάθειας παρατηρούνται. Ο Ρώσος αρχιερέας Dmitri Smirnov, κατήγγειλε πέρσι, ότι σε 30 χρόνια η Ευρώπη θα γίνει μουσουλμανική εξαιτίας της απάθειας των χριστιανών.

Αποτελεί πάντως ειρωνεία τεραστίου μεγέθους ότι την ίδια ώρα που οι λευκοί χριστιανοί έχουν πεισθεί (ή εξαπατηθεί) ότι δεν συνάδει με την χριστιανική πίστη να δείχνουν ενδιαφέρον για την επιβίωση της φυλής τους και την διατήρηση της δικής τους ταυτότητας, είναι χριστιανικό καθήκον να αγωνίζονται για την διατήρηση της ταυτότητας και την επιβίωση των Εβραίων και του Ισραήλ.


ΚΟ / από εδώ