Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

«I Want to Know What Love Is». Ο Lou Gramm των Foreigner μιλάει για τον Θεό

To γνωστό αμερικάνικο rock συγκρότημα Foreigner κλείνει φέτος τα 40 χρόνια παρουσίας του στην παγκόσμια ροκ σκηνή και στην επετειακή περιοδεία που θα κάνει αυτό το καλοκαίρι, θα εμφανιστεί μαζί και ο αρχικός τραγουδιστής του, ο Lou Gramm, με τον οποίο η μπάντα έγραψε όλες τις μεγάλες της επιτυχίες.

Το συγκρότημα, που στην πρώτη σύνθεση του είχε τους κιθαρίστες Mick Jones και Lou Gramm και τους Ian McDonald (κιθάρα σαξόφωνο), Ed Gagliardi (μπάσο), Dennis Elliott (ντραμς) και Al Greenwood (keyboards), κυκλοφόρησε τον πρώτο, ομώνυμο δίσκο του τον Μάρτιο του 1977.  

Μετά από πετυχημένα τραγούδια όπως το "Waiting for a Girl Like You", το "Juke Box Hero"" και το "Urgent", το συγκρότημα γνώρισε την μεγαλύτερη του επιτυχία με το "I Want to Know What Love Is", το Νοέμβριο του 1984 από το άλμπουμ "Agent Provocateur". Στα backing vocals του τραγουδιού που τραγουδάει εξαιρετικά ο Gramm, κρύβεται και η μαύρη gospel χορωδία του New Jersey.
Ο Lou Gramm που - πιθανόν θα ερμηνεύσει πολύ λίγα κομμάτια και ίσως δεν είναι σε ολόκληρη την τουρνέ – γεννήθηκε ως Louis Andrew Grammatico, σε οικογένεια ιταλικής καταγωγής, στις 2 Μαΐου του 1950 στο Rochester της Νέας Υόρκης.

Ο Gramm, που για χρόνια είχε εθιστεί στα ναρκωτικά, διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο το 1997, πέντε χρόνια αφότου είχε μείνει «καθαρός». Λίγο πριν είχε εκφράσει την πίστη του στον Χριστό δηλώνοντας «αναγεννημένος». Την απόφασή του να ακολουθήσει τον χριστιανισμό την πήρε στο κέντρο απεξάρτησης, μετά από βαθιά περισυλλογή και αυτοεξέταση της πορείας της ζωής του. Όπως λέει ο ίδιος σήμερα, «ξέρω ότι ο Θεός μου έδωσε ζωή και μου έσωσε τη ζωή. Τον υπηρετώ».

Ο Lou Gramm είχε δώσει μια συνέντευξη στον Doug Van Pelt, για το περιοδικό μοντέρνας χριστιανικής μουσικής “Cross Rhythms”, το 1995. Παρακάτω ορισμένα αποσπάσματα.

Doug: Κάθε χριστιανός έχει τη δική του ιστορία για το πώς ήρθε στο Χριστό. Ποια είναι η δική σου ιστορία;

Λου: "Λοιπόν, θα προσπαθήσω να τα πω περιεκτικά. Πάντα ένιωθα την παρουσία του Κυρίου στην ζωή μου, αλλά πάντοτε φαινόταν να Τον κρατάω σε απόσταση και Τον καλούσα μόνο όταν είχα κάποια ανάγκη. Νομίζω ότι μόλις ήρθε σε ένα σημείο η ζωή μου όπου, ως γονιός και ως άνθρωπος, ήμουν πραγματικά συναισθηματικά και πνευματικά βυθισμένος, αισθάνθηκα ότι υπάρχει και άλλη ζωή και δεν ήθελα να τελειώσω έτσι. Έτσι Τον κάλεσα να έρθει στην ζωή μου και να της δώσει κάποιο νόημα. Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από το χρόνο που έχουμε να ζήσουμε όλοι πάνω σε αυτόν τον πλανήτη".

Doug: Ποιο ήταν το χρονοδιάγραμμα όταν αυτό συνέβαινε;
Λου: «Νομίζω ότι ήταν τα τελευταία δέκα χρόνια, ίσως από τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Νομίζω ότι η υλική επιτυχία και τα δημόσια βραβεία και όλο αυτό το πράγμα της διασημότητας - δεν με γέμιζε και πάντα ένιωθα άβολα. Ήξερα ότι δεν ήμουν για αυτό. Μου άρεσε το δημιουργικό κομμάτι και το ότι ήμουν σε θέση να πλησιάσω τους ανθρώπους μέσα από τα τραγούδια που έγραφα και τραγουδούσα. Αλλά, όλα τα άλλα πράγματα που ήρθαν μαζί με αυτό κάπως μείωναν τον ενθουσιασμό μου για αυτό που έκανα. Έτσι, θα έλεγα ότι κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80 - αρχές της δεκαετίας του '90 βρισκόμουν κοντά στην αλήθεια. Ασχολήθηκα περιστασιακά με την «πνευματικότητα» του New Age, αλλά με άφησε παγωμένο. Κάποιοι πολύ αγαπητοί μου φίλοι άρχισαν να παρευρίσκονται σε μια εκκλησία στο Ρότσεστερ.

«Πραγματικά βρήκα αυτό που έψαχνα: μια πραγματική πρόσκληση “έλα όπως είσαι”, και διδασκαλίες μέσα από την Αγία Γραφή, μαθήματα που έχουν ισχύ στη σημερινή ζωή και για τον κόσμο που ζούμε τώρα. Διάβασα το βιβλίο της Αποκάλυψης και βρήκα αυτό που έψαχνα. Ήθελα να γίνω ακόλουθος του Ιησού Χριστού. Νομίζω ότι όλα όσα έζησα μέχρι εκείνο το σημείο της ζωής μου με οδήγησαν στο να αποδεχθώ τον Χριστό ως τον Κύριό μου και τον Σωτήρα μου, και όχι απλώς ως βοηθό μου για μερικούς μήνες, προκειμένου να με βγάλει από κάποια δυσκολία, νομίζω ότι εκεί βρίσκεται η διαφορά».

Doug: Θυμάμαι ότι στο βίντεο του "I Want To Know What Love Is", είχε έρθει η θρησκευτική χορωδία του Νιου Τζέρσεϋ και όλοι κρατούσαν τα χέρια τους και επαναλάμβαναν το Πάτερ Ημών...

Lou: «Ναι, αυτό έγινε στην πραγματικότητα κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, όχι στο βίντεο, και ήταν πολύ συγκινητικό. Δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια μας. Νομίζω ότι ο καθένας θα μπορούσε να αισθανθεί ότι το τραγούδι ξεπερνάει μια μπαλάντα αγάπης, νομίζω ότι συναισθηματικά γύρισα από μέσα προς τα έξω και άδειασα».

Doug: Έχεις φανταστεί ποτέ το πώς είναι ο Θεός Πατέρας όταν του τραγουδάς;

Λου: «Λοιπόν, ελπίζω να χαμογελάει, δεν είμαι σίγουρος. Τα ξέρει όλοι, οπότε σίγουρα ξέρει τι συμβαίνει, ξέρει τις σκέψεις μου και την καρδιά μου, προσπαθώ να την κρατήσω καθαρή και εστιασμένη όταν τραγουδώ. Για μένα, τώρα, είναι πολύ διαφορετικό από ό, τι στα προηγούμενα χρόνια, αλλά εξακολουθώ να διασκεδάζω με αυτό. Τώρα είναι πολύ πιο σημαντικό από ό, τι υπήρξε παλιά και Τον ευχαριστώ για το δώρο που μου έδωσε και αισθάνομαι ανάξιος για αυτό και αναγνωρίζω ότι είναι δώρο».


Ο Gramm είναι παντρεμένος και έχει τέσσερα παιδιά. To 2013 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του «JukeBox Hero».  Έχει τραγουδήσει στις ευαγγελιστικές εξορμήσεις του ευαγγελιστή και συγγραφέα Greg Laurie, ο οποίος έγραψε και το βιβλίο “Steve McQueen:The Salvation of an American Icon” για την πίστη του McQueen στον Χριστό λίγο πριν πεθάνει.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΗΠΑ: Αστυνομικός σκοτώνει άοπλο πολίτη, αλλά δεν κουνιέται φύλλο. (Φαντάζεσαι για ποιον λόγο)

Ένας σομαλικής καταγωγής αστυνομικός στην Μινεσότα των ΗΠΑ πυροβόλησε και σκότωσε το Σάββατο μια άοπλη γυναίκα από την Αυστραλία, η οποία μάλιστα πριν λίγη ώρα είχε τηλεφωνήσει η ίδια στην αστυνομία για να αναφέρει ότι κάποιο άτομο δεχόταν επίθεση κοντά στο σπίτι της. 

Ο αστυνομικός, ονόματι Mohamed Noor (Μοχάμεντ Νουρ), είχε δεχθεί επαίνους από την δήμαρχο της Μινεάπολης το 2015 και η ένταξή του τότε, στην αστυνομική δύναμη είχε γίνει δεκτή με πανηγυρισμούς από την σομαλική κοινότητα. Η Μινεάπολη φιλοξενεί μία από τις μεγαλύτερες σομαλικές κοινότητες στις ΗΠΑ.

Η 40χρονη Τζάστιν Ντέιμοντ, καθηγήτρια γιόγκα και διαλογισμού, έπεσε νεκρή όταν ο Σομαλός αστυνομικός την πυροβόλησε λίγη ώρα αφότου κάλεσε τις αρχές και είπε ότι κάποιος είχε δεχτεί επίθεση σε ένα δρομάκι κοντά στο σπίτι της, στη Μινεάπολη.

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό τι ήταν αυτό που τον ανάγκασε να ανοίξει πυρ. Ας σημειωθεί ότι η γυναίκα φορούσε πιτζάμες (!) και φέρεται να πλησίασε το περιπολικό όταν κατέφθασε για να μιλήσει στους αστυνομικούς. Σύμφωνα με μία πληροφορία ο αστυνομικός «θεώρησε ότι απειλούνταν» και για αυτό πυροβόλησε την γυναίκα … 

Ο Αμερικανός μεγαλοδικηγόρος Robert Bennett, τον οποίον προσέλαβε η οικογένεια του θύματος, ο οποίος έχει εκπροσωπήσει στα δικαστήρια και άλλες οικογένειες των οποίων οι οικείοι σκοτώθηκαν από τα πυρά αστυνομικών, χαρακτήρισε «γελοίο» αυτόν τον ισχυρισμό.

Η τακτική των ξεπουλημένων media σε τέτοια περιστατικά είναι γνωστή και εμετική. Όταν λευκός αστυνομικός πυροβολεί μαύρο είναι «ρατσισμός» και θυμούνται όλοι τον «ρατσισμό» που «ζει ακόμα» στις ΗΠΑ και ανασύρουν όποια ιστορία θυμηθούν μέχρι και λιντσαρίσματα από την ΚΚΚ 100 χρόνια πριν! Μετά το περιστατικό με τον θάνατο του Michael Brown, ενός μεγαλόσωμου μαύρου που επιτέθηκε στο λευκό αστυνομικό Darren Wilson και προσπάθησε να κλέψει το όπλο του στο Φέργκιουσον του Μισσούρι, όλοι ξεσηκώθηκαν εναντίον του, τα  media τον δαιμονοποίησαν ως δολοφόνο, και ακόμα και ο τότε πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα τον καταδίκασε τελεσίδικα, αναφερόμενος δε στον Brown είπε με «έντονη συγκίνηση» ότι «αν είχε γιο θα του έμοιαζε». Χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν για τις «άδικες δολοφονίες και το ρατσισμό», γνωστές «προσωπικότητες», κυρίως από τον χώρο του αθλητισμού, άρχισαν και αυτοί τις καταγγελίες και εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους στους διαδηλωτές, η όλη ατμόσφαιρα «εξέγερσης» πυροδότησε το κίνημα του Black Lives Matter (BLM), γρήγορα ξέσπασαν εκτεταμένα βίαια επεισόδια με ξυλοδαρμούς, εμπρησμούς, καταστροφές και λεηλασίες καταστημάτων σε πολλές πόλεις.  Όλα αυτά εξαιτίας του χρώματος του δέρματος θύτη - θύματος. Πέρα από τα σενάρια εξέγερσης, που πάντα φαντασιώνονται  οι αριστεροί και λίμπεραλ, όταν σε τέτοια περιστατικά οι φυλές αντιστρέφονται, οι κατ’ επάγγελμα υποκριτές της «ενημέρωσης» και των «δικαιωμάτων» σιγοτραγουδούν το «τρία πουλάκια κάθονταν». Ήδη τα αυστραλιανά μέσα ενημέρωσης περιγράφουν την είδηση απλώς ως "βία με όπλα στην Αμερική".

Και όλα αυτά όταν από στοιχεία προκύπτουν ότι 1. περισσότεροι λευκοί και ισπανόφωνοι πεθαίνουν από πυρά αστυνομικών παρά μαύροι (12% των θανάτων λευκών και ισπανόφωνων από ανθρωποκτονίες οφείλονται σε αστυνομικούς, ενώ το αντίστοιχο των μαύρων είναι μόνο το 4%) 2. Οι αστυνομικοί, το 2015, σκότωσαν σχεδόν διπλάσιους λευκούς από μαύρους. 3. Οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι αστυνομικοί είναι πιο πιθανό να πυροβολήσουν μαύρους παρά οι λευκοί αστυνομικοί. 4. Οι μαύροι έχουν περισσότερες πιθανότητες να σκοτώσουν αστυνομικό από το να σκοτωθούν από αστυνομικό.

Σε ένα... «παράλληλο σύμπαν» θα είχαμε την εξής είδηση: 

Μινεάπολις: Βίαιες διαμαρτυρίες για την δολοφονία της λευκής γυναίκας από τον Σομαλό μπάτσο

Σε μία ακόμη δολοφονία μαύρου εναντίον λευκού, η Justine Damond σκοτώθηκε το Σάββατο το βράδυ από τον Σομαλό μπάτσο Mohamed Noor, κάτι που πυροδότησε βίαιες διαμαρτυρίες.
Οι διαδηλώσεις εναντίον της δολοφονίας μιας άοπλης λευκής γυναίκας στη Μινεάπολη μετατράπηκαν σε βίαιες ταραχές την Τρίτη το βράδυ, καθώς οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στην αστυνομία, έκαψαν αυτοκίνητα και λεηλάτησαν ένα κατάστημα σκι. Συνολικά πραγματοποιήθηκαν 43 συλλήψεις.

Η Justine Damond, 40 ετών, πυροβολήθηκε από έναν αστυνομικό το βράδυ του Σαββάτου, αφού κάλεσε το 911 για μια αναστάτωση στη γειτονιά. Την Δευτέρα την νύχτα, αποκαλύφθηκε ότι ο αστυνομικός που ήταν υπεύθυνος για τους πυροβολισμούς ήταν ο γεννημένος στην Σομαλία Αφροαμερικανός Mohamed Noor. 

Πολλοί στην κοινότητα των λευκών το είδαν αυτό ως μια ακόμα περίπτωση στην τρέχουσα επιδημία δολοφονιών λευκών από μαύρους.

Την Τρίτη το απόγευμα ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ σχολίασε το θέμα, λέγοντας ότι έχει «κουραστεί» να βλέπει λευκούς να «σκοτώνονται λόγω του χρώματος του δέρματός τους». Είπε επίσης ότι εάν είχε μια τρίτη κόρη «θα έμοιαζε με την Justine Damond». 

Την νύχτα της Τρίτης διαδήλωσαν ειρηνικά περίπου τριακόσια άτομα. Ωστόσο, την Τετάρτη, σχεδόν πέντε χιλιάδες σχεδόν αποκλειστικά λευκοί διαδηλωτές εμφανίστηκαν και τα πράγματα άρχισαν να γίνονται βίαια.

Περίπου στις 2:00 μ.μ. τοπική ώρα, οι διαδηλωτές άρχισαν να μαζεύονται στο κέντρο της πόλης κρατώντας πανό που έγραφαν "White Lives Matter", ένα σύνθημα που υιοθετήθηκε από λευκούς Αμερικανούς που στέκονται ενάντια στη συνεχιζόμενη ανεξέλεγκτη βία. Άλλα πλακάτ έγραφαν απλώς "27", μια αναφορά στις ομοσπονδιακές στατιστικές για το έγκλημα που δείχνουν ότι ένας μαύρος άνθρωπος είναι 27 φορές πιο πιθανό να επιτεθεί σε ένα λευκό από το αντίθετο.

Αν και ο πληθυσμός της Μινεάπολης παραμένει ως επί το πλείστον λευκός, η αστυνομία, σε έντονη αντίθεση, αποτελείται κυρίως από Αφρο-Αμερικάνους που προσελήφθησαν χάριν της πολιτικής της «θετικής δράσης». Οι λευκοί ακτιβιστές κατά της βίας στην πόλη έχουν απαιτήσει από καιρό οι λευκοί πολίτες να αστυνομεύονται από λευκούς.

Μέχρι το απόγευμα, οι διαδηλωτές είχαν αρχίσει να σπάζουν παράθυρα καταστημάτων και να ανάβουν φωτιές στο κέντρο των δρόμων.

Το κίνημα ‘White Lives Matter’ έστησε μια μεγάλη φωτιά στο δρόμο σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Ένας νεαρός λευκός μια μαύρη μάσκα, στην θέα των αστυνομικών άρχισε να πετάει βόμβες μολότοφ με αποτέλεσμα να πιάσει φωτιά ένα περιπολικό. Από εκεί και πέρα, η βία επιταχύνθηκε γρήγορα.

Τουλάχιστον 24 αστυνομικοί τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια των ταραχών.

Η αστυνομία άρχισε να κάνει χρήση δακρυγόνων, αλλά οι διαδηλωτές απλώς μεταφέρθηκαν σε μια διαφορετική περιοχή, σπάζοντας το κατάστημα Slippery Slopes Ski Gear και λεηλατώντας το. Κατά την έξοδό τους, έβαλαν στο κατάστημα φωτιά.

Ο ιδιοκτήτης του Slippery Slopes, Obonju Jenkum, ο οποίος είναι ο ίδιος Σομαλός, είπε στο CNN την Τετάρτη ότι δεν έχει ασφάλιση και η ζωή του έχει καταστραφεί.

Είπε ότι ήρθε στη Μινεάπολη από το Μογκαντίσου για να βγάλει λεφτά από την κερδοφόρα αγορά σκι της Μινεσότα, αλλά μπλέχτηκε στη μέση ενός φυλετικού πολέμου. Ενώ είπε ότι συναισθάνεται τους διαδηλωτές, και καταλαβαίνει την οργή τους, δεν πιστεύει ότι ο θυμός τους θα πρέπει να απευθύνεται σε όλους τους Σομαλούς.

«Ο Obonju δεν την σκότωσε», είπε στον Wolf Blitzer. "Obonju no do nofing (δεν έκανε τίποτα). Οbonju πωλούσε σκι και αξεσουάρ σκι. Τώρα Obonju, δεν έχει τίποτα. Ίσως Obonju επιστρέψει στη Σομαλία".

Συνολικά 43 διαδηλωτές συνελήφθησαν χθες το βράδυ, όλοι τους λευκοί. Τουλάχιστον 24 αστυνομικοί τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της βίας που ξέσπασε.

Η δήμαρχος της Μινεάπολη, Betsy Hodges, έχει εφαρμόσει διαταγή για απαγόρευση της κυκλοφορίας, λέγοντας στους λευκούς ότι η βία δεν είναι λύση.

Εν τω μεταξύ, ο επικεφαλής της αστυνομίας της Μινεάπολις, Αλάχ Τζόνγκου, δήλωσε στο CNN ότι αν οι λευκοί αρχίσουν να μαζεύονται στους δρόμους, «θα υπερασπιστούν την πόλη με κάθε τρόπο αν χρειαστεί».

Οι επικριτές ισχυρίστηκαν ότι περισσότεροι λευκοί να συσσωρεύονται στο δρόμο δεν είναι αυτό που χρειάζεται η Μινεάπολη. Αντίθετα, λένε, είναι καιρός για «επούλωση», αφού τόσοι πολλοί λευκοί έχουν σκοτωθεί από χέρια μαύρων.

Οι διαδηλωτές του White Lives Matter, χρησιμοποιώντας το hashtag # Justine4Justine σε κοινωνικά μέσα ενημέρωσης, έχουν υποσχεθεί ότι θα αψηφήσουν την απαγόρευση, παρά την προειδοποίηση ότι μπορεί να δεχθούν πραγματικές σφαίρες.

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώεδώ κι εδώ

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Βρήκα 20 ταινίες για τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία και όλες (!) υποστηρίζουν την μία πλευρά (ξέρετε ποια)

ΚΟ: Ωραίο πράγμα η πολυφωνία. Και ωραία λέξη. Είναι λέει, (η πολυφωνία) "αρχή της δημοκρατίας". Κάπου διάβασα ότι μια κυρία Φώφη, (νομίζω ότι είναι πυλώνας της δημοκρατίας), είπε ότι ο πλουραλισμός (άλλη ωραία λέξη), όπως και η πολυφωνία είναι "μείζον θέμα της δημοκρατίας". Μείζον, όχι ό,τι κι ό,τι. Γι' αυτό σας λέω, ωραίο πράγμα η πολυφωνία. Μόνο στην δημοκρατία μπορείς να βρεις τέτοιο πράγμα. Ενώ εάν είχε επιβληθεί ο κακός ο φασισμός δεν θα είχαμε πολυφωνία. Θα αναγκαζόμασταν να βλέπουμε και να ακούμε μια μόνο άποψη. Θα βλέπαμε από τηλεοράσεις και κινηματογράφους μόνο την μία πλευρά της ιστορίας. Ενώ τώρα βλέπουμε μόνο την άλλη. Επίσης θα είχαμε ωμή προπαγάνδα από το καθεστώς και ατελείωτες ώρες κατήχησης. Ενώ τώρα έχουμε ωμή προπαγάνδα από το καθεστώς και ατελείωτες ώρες κατήχησης. Αλλά είναι το καλό (καθεστώς), όχι το άλλο, το κακό. Επίσης μάθαμε πράγματα που αλλιώς δεν θα ξέραμε. Ότι π.χ. οι οπαδοί του Στάλιν αγωνίζονταν για την δημοκρατία. Ότι αν είχαν επικρατήσει οι απόψεις αυτών των αγνών φαν του «πατερούλη» θα είχαμε πήξει στην δημοκρατία και στην ελευθερία. Κυρίως αυτό. Επίσης μάθαμε ότι και οι αναρχικοί, και αυτοί για την δημοκρατία πολεμούσαν. 
Επίσης μάθαμε ότι η δημοκρατία έχει ήρωες, παλικάρια, τίμιους, αγνούς, ιδεαλιστές, ρομαντικούς, ευαίσθητους, σκέτες ψυχούλες και προπαντός πανέμορφους. Όσοι δεν είναι στην δημοκρατία είναι τέρατα και κακοί. Πολύ, πολύ, πολύ κακοί. Έτσι δείχνουν οι ωραίες οι ταινίες και έτσι θα είναι. Επίσης κάτι που πρέπει να καταλάβουμε (γιατί είπαμε το λένε όλες αυτές οι ωραίες ταινίες) είναι ότι στην δημοκρατία κανείς δεν διώκεται για τις ιδέες του. Ναι σας λέω, κανείς.

Ιδού η λίστα με τις 20 ταινίες για να πεισθείτε. Μάχες. Πάθη.  Έρωτες. Δράματα. Τραγωδίες. Κωμωδίες. Όλα τον καιρό του ισπανικού εμφυλίου (17 Ιουλίου 1936 - 1 Απριλίου 1939). Όλες οι ταινίες κλείνουν το μάτι στην μία πλευρά. Τόσο πολύ το κλείνουν που από το πολύ κλείσιμο κοκκίνισε το καημένο. Εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων δεν πείραξα την περιγραφή των ταινιών, από τους ελληνόφωνους νοσταλγούς των κόκκινων αγγελικών πλασμάτων, διότι δεν ήθελα να χαλάσει η ατμόσφαιρα ρίγους και συγκίνησης που αποπνέουν. Στο τέλος, όπως λέει η περιγραφή της πρώτης ταινίας, σίγουρα θα πρέπει να κλάψεις… 

1. «Η Γλώσσα της Πεταλούδας» (“La lengua de las mariposas”) -1999: Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Μόντσο, ενός οκτάχρονου αγοριού που στα τέλη του ’36 πηγαίνει πρώτη φορά στο σχολείο ξεκινώντας το ταξίδι του στην μάθηση και ζωή με την καθοδήγηση και την αγάπη του δασκάλου του, του Δον Γκρεγκόριο, ο οποίος είναι αναρχικός, και έχει μια «διαφορετική οπτική» για τον τρόπο διδασκαλίας και μάθησης. Στις 18 Ιουλίου της ίδιας χρονιάς οι «αξίες» και οι «αρχές» που ο δάσκαλος του έχει εμφυσήσει, θα ανατραπούν, όταν οι Εθνικιστές συλλαμβάνουν Δημοκρατικούς, συμπεριλαμβανομένου και του δασκάλου του. Με προτροπή της μητέρας του, ο Μόντσο αρχίζει να φωνάζει μαζί με τους υπόλοιπους ‘’Κομμουνιστές’’, “αναρχικοί”, ‘’δολοφόνοι’’ και καταλήγει να ρίχνει πέτρες στον δάσκαλο και φίλο του. Μια γλυκιά ιστορία που σίγουρα θα σε κάνει να κλάψεις με το συγκινητικό τέλος της. 
2. «Ελεύθερες Γυναίκες» (“Libertarias”) -1996: Το 1936 αρχίζει μια «κοινωνική επανάσταση» για την Ισπανία. Οι εργάτες και οι αγρότες στην πλειοψηφία τους ήταν οργανωμένοι στα συνδικάτα των αναρχικών και των σοσιαλιστών μοιράζουν την γη των πλουσίων, καίνε τις εκκλησίες, καταργούν τις τάξεις. Μια ομάδα αναρχικών γυναικών μπαίνει σε ένα πορνείο με σκοπό να το κλείσει. Παίρνει μαζί του τις κοπέλες που εκδίδονταν μαζί τους και μια νεαρή καλόγρια, οι οποίες τις ακλουθούν μέχρι και στις γραμμές του πολέμου. Η ταινία παρουσιάζει την δράση των γυναικών στις γραμμές των αναρχικών στον Ισπανικό Εμφύλιο. 

3. «Ραγισμένη σιωπή» (“Silencio Roto”) -2001: Ασχολείται με την αντίσταση μετά την επικράτηση του Φράνκο. Οι λεγόμενοι «μάκις», ήταν Ισπανοί μαχητές που μετά τον ισπανικό εμφύλιο, δεν αναγνώρισαν τη νίκη του Φράνκο και συνέχισαν να πολεμούν στο βουνό. Το 1944, η Λουθία ερωτεύεται τον Μανουέλ, μέλος μιας τέτοιας ομάδας. 
4. «13 Τριαντάφυλλα» (“Las 13 Rosas”) - 2007: Μετά τη νίκη των εθνικιστών το 1939, ο Φράνκο υπόσχεται ότι θα τιμωρηθούν όσοι από τους αντιπάλους έχουν «ματωμένα χέρια». Δεκατρείς γυναίκες - μέλη της σοσιαλιστικής νεολαίας - που δεν είχαν ωστόσο διαπράξει κανένα έγκλημα, συλλαμβάνονται με την κατηγορία της ανταρσίας, και καταδικάζονται σε θάνατο, ενώ στην πραγματικότητα ήταν αθώες, απλά μοίραζαν κάποια φυλλάδια με «δημοκρατικά» συνθήματα και είχαν μόνο όπλο τα ιδανικά τους. Έτσι, έγιναν στόχος. Πολλοί Δημοκρατικοί βλέπουμε να πέφτουν θύματα βίας για να ομολογήσουν. Οι γυναίκες μάλιστα υπέστησαν και σεξουαλική παρενόχληση. Οι εθνικιστές δεν είναι άνθρωποι, αλλά ανθρωπόμορφα τέρατα. Ο ασφαλίτης με το γυάλινο βλέμμα, ακόμα και ένας 12χρονος φαλαγγίτης που βάζει τρικλοποδιά στον νεαρό που συλλαμβάνουν οι ασφαλίτες είναι απλώς «τέρατα».
5. «Στρατιώτες της Σαλαμίνας» (“Soldados de Salamina”) – 2003 : Οι κομμουνιστές βέβαια δεν είναι τέρατα, αλλά αδελφές του ελέους. Έτσι ο πρωταγωνιστής χαρίζει τη ζωή στον φρανκιστή καταζητούμενο με το που διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους!
6. «Γη και Ελευθερία» (“Land and Freedom”) - 1995: Τους πρώτους μήνες του ισπανικού εμφυλίου, ένας νεαρός Άγγλος κομμουνιστής αφήνει το Λίβερπουλ για να καταταγεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες του δημοκρατικού στρατού στο μέτωπο της Αραγονίας και βιώνει τις ιδεολογικές διαφορές μεταξύ των αναρχικών και των δημοκρατικών των Διεθνών Ταξιαρχιών.
7. «Ο Λαβύρινθος του Πάνα» (“Pan's Labyrinth”) - 2006: Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, η Κάρμεν, που πρόσφατα ξαναπαντρεύτηκε, μετακομίζει με την 10χρονη κόρη της Οφηλία, στο σπίτι του καινούριου της συζύγου Βιντάλ, λοχαγού στον στρατό του δικτάτορα Φράνκο, ενώ ομάδες παρτιζάνων αντιστέκονται ακόμη το φρανκικό καθεστώς. Μην μπορώντας να αντέξει εύκολα την καινούρια της ζωή, το κορίτσι ψάχνει να βρει καταφύγιο σε έναν μυστηριώδη λαβύρινθο, που ανακαλύπτει δίπλα στο νέο της σπίτι. Ο Πάνας, ο φρουρός του, ένα μαγικό πλάσμα, της αποκαλύπτει ότι είναι η χαμένη από καιρό πριγκίπισσα του μυθικού αυτού βασιλείου. Μια παραλλαγή της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων, όπου το παραμύθι εναλλάσσεται διαρκώς με τον τρόμο του φασισμού στη φρανκική Ισπανία.
8. «Χορεύοντας στη Λουνάσα» (“Dancing at Lughnasa”) – 1998 : Με Meryl Streep, Michael Gambon και Catherine McCormack (Braveheart). Η ταινία δείχνει την Ιρλανδία της δεκαετίας του 1930, με ένα αγόρι να μεγαλώνει με την ανύπαντρη μητέρα του και τις τέσσερις γεροντοκόρες θείες του. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πατέρας του για να τους ανακοινώσει ότι πρόκειται να πάει στην Ισπανία, προκειμένου να ενταχθεί στις Διεθνείς Ταξιαρχίες και να πολεμήσει εναντίον του Φράνκο.
9. «Σαν Πρόσωπο στα Σύννεφα» (“Head in the Clouds”) – 2004 : Με Charlize Theron και Penélope Cruz. Τον καιρό του ισπανικού εμφυλίου πολέμου ο «ιδεαλιστής» Guy, ένας υποστηρικτής του στρατού της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, είναι αποφασισμένος να κάνει ό, τι μπορεί για να μην αφήσει τους φασίστες του Franco να κερδίσουν.
10. «Ω, Καρμέλα» (“¡Ay Carmela!”) -1990:  Το “¡Ay Carmela!”είναι ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του δημοκρατικού στρατού κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου. Η ταινία είναι μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου. Ο Παουλίνο και η Καρµέλα, ένα ζευγάρι πλανόδιων θεατρίνων, βρίσκονται στην πόλη Montejo, διασκεδάζοντας τα δημοκρατικά στρατεύματα.
11. «Μαύρο Ψωμί» (“Pa Negre”) - 2010. Μετά το τέλος του εμφυλίου στην καταλανική ύπαιθρο, ένα παιδί που ανήκει στην χαμένη πλευρά, βρίσκει τα πτώματα ενός ανθρώπου και του γιου του στο δάσος. Οι αρχές θεωρούν τον αριστερών πεποιθήσεων πατέρα του υπεύθυνο για τους θανάτους, αλλά το παιδί προσπαθεί να βοηθήσει τον πατέρα του και να ανακαλύψει ποιος πραγματικά τους σκότωσε.
12. «Ο Ψίθυρος των Αγγέλων» (“Talk of Angels”) – 1998 : Μια όμορφη Ιρλανδέζα γκουβερνάντα έρχεται στην Ισπανία, λίγο πριν από το ξέσπασμα του εμφύλιου για να ξεφύγει από τις πιέσεις που αισθάνεται για τον επερχόμενο γάμο της στην Ιρλανδία. Στην Ισπανία ανακαλύπτει τον έρωτα στο πρόσωπο ενός όμορφου παντρεμένου, ο οποίος, εκτός ότι είναι όμορφος είναι και αγωνιστής κατά του φασισμού.
13. “Los años bárbaros” – 1998 : Μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, οι δύο νεαροί επαναστάτες αντιτίθενται στο καθεστώς του Φράνκο και στέλνονται σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας επειδή έγραψαν συνθήματα εναντίον του Φράνκο. Ωστόσο, δραπετεύουν και γνωρίζονται με δύο Αμερικάνες που τους βοηθάνε.
14. “There Be Dragons” - 2011: Μια «επική» ταινία «για τους ανθρώπους που προσπαθούν να βρουν νόημα για τη ζωή τους». Ένας Ισπανός δημοσιογράφος συμμετέχει στον εμφύλιο πόλεμο και ερωτεύεται μια όμορφη Ουγγαρέζα κομμουνίστρια που πολεμάει με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες.
15. «Η Εξαφάνιση του Γκαρθία Λόρκα» (“The Disappearance of Garcia Lorca”) – 1997: Ένα δράμα που βασίζεται σε ένα βιβλίο του Ian Gibson για τη ζωή και τη δολοφονία του αριστερών πεποιθήσεων ποιητή Federico García Lorca.


16. «Μπελ Επόκ» (“Belle Époque”) – 1992: Στην Ισπανία του 1931, ένας νεαρός λιποτάκτης του Δημοκρατικού στρατού βρίσκει καταφύγιο στο εξοχικό σπίτι ενός ζωγράφου κι ερωτοτροπεί με τις τέσσερες κόρες του.
17. «Ο Καλός Αγώνας» (“The Good Fight: The Abraham Lincoln Brigade in the Spanish Civil War”) – 1984 : Αμερικάνοι κομμουνιστές πάνε να πολεμήσουν στον εμφύλιο «γιατί κάποιος πρέπει να κάνει κάτι»...
18. “Prince if Shadows” ή Beltenebros” – 1991: Μαδρίτη 1962. 20 χρόνια μετά τον εμφύλιο, ένας κομμουνιστής επιστρέφει για να σκοτώσει έναν προδότη.
19. “Paper Birds” ή “Pájaros de Papel” – 2010: Δράμα με δύο καλλιτέχνες στην εποχή του εμφυλίου πολέμου που υιοθετούν ένα ορφανό παιδί, αλλά μπαίνουν στο μάτι των εθνικιστών που τους υποψιάζονται ότι συνεργάζονται με τους δημοκρατικούς που είναι αντίθετοι με το καθεστώς του Φράνκο.
20. “Los Girasoles Ciegos” - 2008: Διάφορες ιστορίες από την εποχή του εμφυλίου. Στην μία στρατιώτης των Δημοκρατικών λιώνει στη φυλακή και στην άλλη η κόρη ενός Δημοκρατικού κρύβεται σε μια ντουλάπα.




Για να είμαι ειλικρινής βρήκα και μια εξαίρεση. Την “Un Dios Prohibido” («Απαγορευμένος Θεός») του 2013. Η ταινία αφηγείται την πραγματική ιστορία της δολοφονίας 51 μελών της ρωμαιοκαθολικής αδελφότητας των Claretianos, από πολιτοφυλακές αναρχικών. 



ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / από εδώ. Επίσης: μία πηγή είναι εδώ και μια άλλη εδώ

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Εβραίος παραδέχτηκε την μαζική συμμετοχή Εβραίων τις τάξεις των κομμουνιστών κατά τον «εμφύλιο» πόλεμο στην Ισπανία

Diveristy macht frei / ΚΟ

Ένα διασκεδαστικό περιστατικό έλαβε χώρα σε μια τελετή στο Λονδίνο που διεξάγεται κάθε χρόνο για τον εορτασμό του "βρετανικού" λαού που πήγε να συμμετάσχει στην προσπάθεια των κομμουνιστών να στεφθούν νικητές στον «εμφύλιο πόλεμο» στη δεκαετία του 1930 στην Ισπανία. Ένας από τους ανθρώπους που μίλησε στην εκδήλωση, είπε ότι ο «αγώνας των Παλαιστινίων» είναι το σύγχρονο ισοδύναμο εκείνης της σύγκρουσης. Εκείνη την στιγμή ένας Εβραίος σηκώθηκε, τον κατήγγειλε, αρνήθηκε να καταθέσει το στεφάνι του, αποχώρησε αγανακτισμένος και έγραψε αμέσως ένα άρθρο στην Jewish Chronicle, όπου διαμαρτυρόταν για «αντισημιτισμό».

Δύο σημεία εδώ είναι άξια αναφοράς.

Πρώτον, οι Εβραίοι συνήθως λένε ότι είναι "αντισημιτικό" να προσπαθείς να συνδέσεις τους Εβραίους της διασποράς με το κράτος του Ισραήλ. Αλλά εδώ έχουμε ένα παράδειγμα των ίδιων των Εβραίων που κάνουν αυτή τη σύνδεση. Ο ομιλητής δεν είπε απολύτως τίποτα για τους Εβραίους (γενικά). Απλά επέκρινε τις πράξεις μιας ξένης κυβέρνησης. Αλλά οι ίδιοι οι Εβραίοι επιμένουν ότι μια κριτική εναντίον αυτής της ξένης κυβέρνησης είναι μια κριτική εναντίον τους (άρα "αντισημιτισμός"). Αυτό λειτουργεί με δύο τρόπους. Εάν οι Εβραίοι επιμένουν σε αυτή τη σχέση, οι ίδιοι ευθύνονται για τις πράξεις της ισραηλινής κυβέρνησης.

Δεύτερον, το περιστατικό προκάλεσε κάποιες ενδιαφέρουσες παραδοχές από τους Εβραίους για την μαζικά δυσανάλογη συμμετοχή τους στην αντιπατριωτική και αντιδημοκρατική υπόθεση στην Ισπανία. Συνήθως οι Εβραίοι είναι επιφυλακτικοί στο να αναγνωρίσουν τη συμμετοχή τους στα κομμουνιστικά κινήματα, αλλά εδώ στην πραγματικότητα το καυχώνται.

Παρακάτω μερικά αποσπάσματα από το άρθρο που γράφει ο Εβραίος (ονόματι Martin Sugarman) που έφυγε από την εκδήλωση.

«Κάθε χρόνο παρακολουθώ τον εορτασμό του τεράστιου αριθμού Εβραίων που πολέμησαν κατά της Φασιστικής Ισπανίας κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και ιδιαίτερα εκείνων που πήγαν από το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ (με βάση τον πληθυσμό, το ισραηλινό γκρουπ ήταν το μεγαλύτερο από τα συνολικά 53 κράτη που έστειλαν εθελοντές).

Βάζω ένα πανέμορφο poppy με το Αστέρι του Δαβίδ και γίνομαι πάντα δέκτης μιας τεράστιας θερμής υποδοχής και χειροκροτημάτων.

... Το να κάνεις τους Εβραίους ανεπιθύμητους σε μια τέτοια εκδήλωση στην οποία οι Εβραίοι έπαιξαν σημαντικό ρόλο - το 25% όλων των Διεθνών Ταξιαρχιών ήταν Εβραίοι και το 15% της βρετανικού τάγματος ήταν Εβραίοι παρά το γεγονός ότι ήταν μόνο το μισό του 1% του πληθυσμού της Βρετανίας - είναι βαθιά αντισημιτικό και υποψιάζομαι ότι εδώ και πολλά πολλά χρόνια το Μνημείο για την Διεθνή Ταξιαρχία (International Brigade Memorial Trust) δεν σκόπευε ποτέ σκόπιμα να πολιτικοποιήσει τις συναντήσεις και να παρεκκλίνει από τη μορφή της μνήμης».

Κατά τη διάρκεια τoυ «εμφυλίου», όπως διαβάζουμε σε άλλο άρθρο της Jewish Chronicle, περίπου 41.000 εθελοντές από 50 χώρες προσχώρησαν στις τάξεις των αριστερών, μεταξύ των οποίων 6.000 και 8.000 στις Διεθνείς Ταξιαρχίες εκτιμάται ότι ήταν Εβραίοι, (οι μισοί ήταν από την Πολωνία, πάνω από το ένα τρίτο ήρθε από την Αμερική και περίπου το 20% από την Βρετανία).

Οι Εβραίοι όχι μόνο αποτελούσαν δυσανάλογο αριθμό ξένων μαχητών στην Ισπανία. Εκτιμάται ότι το 70% του ιατρικού προσωπικού που προσφέρθηκε εθελοντικά να φροντίσει τους τραυματίες ήταν Εβραίοι, ενώ η γίντις συχνά χρησιμοποιούνταν στα χειρουργεία ως κοινή γλώσσα.


ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / Πηγή

ΜΟΛΔΑΒΙΑ: "Υπό την σημαία της ΕΕ εκλάπη πλούτος της χώρας μας", κατήγγειλε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας

Σύμφωνα με τον αρχηγό του κράτους της Μολδαβίας, οι δυτικές χώρες υποστήριξαν την (προηγούμενη) κυβέρνηση στη λεηλασία του πλούτου της χώρας για να διατηρήσουν την επιρροή τους στην περιοχή. Η διαφθορά αποτελούσε τη βάση της πολιτικής της ΕΕ για τη Μολδαβία.

Οι δυτικές χώρες στήριξαν επίσης την κυβέρνηση της Μολδαβίας σε οικονομική και «γεωπολιτική» έννοια, παρά το γεγονός ότι γνώριζαν τις διεφθαρμένες πρακτικές των κρατικών αξιωματούχων, κάνοντας όλα αυτά για να διατηρήσουν τον έλεγχό τους στη χώρα, εμποδίζοντας την επέκταση της ρωσικής επιρροής στην περιοχή, δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Igor Dodon, σε ιταλικό τηλεοπτικό κανάλι.

Η Δύση ήταν περήφανη για το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Μολδαβίας ονόμασε τον εαυτό της Ευρωπαϊκή. Οι δυτικοί πολιτικοί δεν βλέπουν όλα όσα συνέβησαν εδώ - και κυρίως το γεγονός ότι τα χρήματα της ΕΕ έχουν κλαπεί.

Με το να αναφέρονται ως «Ευρωπαίοι», οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν επίσης εκβιάσει τη Δύση - αν δεν κάνετε τα στραβά μάτια μέχρι να ολοκληρωθεί η θεσμοθετημένη ληστεία της χώρας, οι Ρώσοι θα έρθουν και θα πάρουν τη θέση σας.

Ο αρχηγός του κράτους πρόσθεσε ότι παρά την οικονομική στήριξη που παρέχεται για οκτώ χρόνια, από την υπογραφή της Συμφωνίας Σύνδεσης,

Κατά τη διάρκεια αυτών των ετών, οι άνθρωποι παρακολουθούσαν αβοήθητοι τους διεφθαρμένους πολιτικούς να ληστεύουν τη χώρα υπό τη σημαία της ΕΕ. Στη συνέχεια άρχισαν να θέτουν ερωτήματα: γιατί πρέπει να στηρίξουμε την ΕΕ όταν η ΕΕ υποστηρίζει αυτούς τους εγκληματίες; είπε ο Dodon.

Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2016, ο αρχηγός του κράτους τόνισε ότι η Μολδαβία πρέπει να επαναφέρει την στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία, να ανακαταλάβει τη ρωσική αγορά και να εξομαλύνει τη συνεργασία με τη Ρωσία στον ενεργειακό τομέα.

ΚΟ: Με την ανάληψη των καθηκόντων του τον Δεκέμβριο του 2016, ο 42χρονος πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μολδαβίας Ιγκορ Ντοντον, (πρώην μέλος του κομμουνιστικού κόμματος) προχώρησε στην αφαίρεση της σημαίας της Ε.Ε. από το κτίριο της προεδρικής διοίκησης. Ο εκπρόσωπος τύπου της Δημοκρατίας Ιον Τσεμπαν σε ανακοίνωση σημείωσε ότι, ο ΠτΔ «σέβεται το σύνταγμα και ότι από σήμερα και στο εξής στο Προεδρικό Μέγαρο θα κυματίζει μονάχα η σημασία της Μολδαβίας».

ΚΟ / Πηγή 

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017

Πως η θρησκεία του Μωάμεθ επηρεάστηκε από τον ταλμουδικό Ιουδαϊσμό



Από το Note on a Possible Jewish Source for Muhammad's 'Night Journey'” του καθηγητή Mordechai Nisan, άρθρο του στην Arabica’ (Journal of Arabic and Islamic Studies), τόμος 47, σελ. 274-277, (2000).

Συγκεντρωτική και πειστική έρευνα έχει αποδείξει ότι ιουδαϊκά υλικά έχουν γεμίσει εκτενώς το αφηγηματικό και το νομικό περιεχόμενο του Ισλάμ. Από την εποικοδομητική εργασία του Geiger και τα σχόλια του Hurgronje, μέσω των γραπτών άλλων μελετητών, μεταξύ των οποίων των Goldziher, Torrey και Lazarus-Yafeh, όχι λιγότερο από τις δεικτικές ερμηνείες των Crone και Cook, εξετάστηκαν τόσο το Κοράνι όσο και η Χαντίθ, με ένα βλέμμα στα ουσιαστικά και κεντρικά βιβλικά και ραββινικά στοιχεία. Αυτή η συγκριτική θρησκευτική έρευνα απαιτεί γνώση τόσο των ιουδαϊκών όσο και των ισλαμικών έργων και παραδόσεων, προκειμένου να προσφέρει μια αξιόπιστη παρουσίαση της ομοιότητας των υλικών μέσα στο κάθε ένα θρησκευτικό πλαίσιο.

Ενδεικτικό του σημείου αυτού είναι το γραπτό παράδειγμα της διαταγής του Κορανίου που απαγορεύει την κατανάλωση χοίρων και μανιταριών (Κοράνι 5: 3), η οποία έχει ακριβή αναλογία με τη βιβλική απαγόρευση (Λευιτικό 11: 7 και 39-40). Πολλές κορανικές διαταγές παρομοίως παραλληλίζονται με βασικούς ραβινικούς νόμους της ταλμουδικής αρχής. Για παράδειγμα, το εβραϊκό δίκαιο απαγορεύει σε μια διαζευγμένη γυναίκα να ξαναπαντρευτεί πριν από ένα διάστημα τριών μηνών, προκειμένου να προσδιορίσει με ποιον απέκτησε το επόμενο παιδί της (Tal. Yevamot 41a), όπως ακριβώς και στο Κοράνι (Sura 2:228). Ομοίως, ένας άνδρας μπορεί να παντρευτεί μέχρι και τέσσερις γυναίκες σύμφωνα με το Κοράνι (Siura 4:3), ένας περιορισμός που εμφανίζεται ήδη στο Ταλμούδ (Yevamot 44a). Η αναφορά στην μητέρα που θηλάζει το μωρό της για είκοσι τέσσερις μήνες έχει συζητηθεί ραβινικά (Tal Ketubot 60a), ενώ στη συνέχεια επιβάλλεται με το Κοράνι (Sura 2:233). Ένα άλλο παράδειγμα μιας ακριβούς ισλαμικής αναπαραγωγής του Ιουδαϊσμού αφορά ένα άτομο που προετοιμάζεται για προσευχή, το οποίο πρέπει πρώτα να πλύνει τα χέρια του, αλλά εάν δεν υπάρχει διαθέσιμο νερό, τότε να τρίψει τα χέρια του με λίγο χώμα από την γη (Tal Berakhot 15a και Siura 4:43 και 5: 6 ).
Είναι ενδιαφέρον ότι οι ισλαμικές πηγές στη δική τους αφήγηση, γνωστές ως isr'ilyyat, δεν αποκρύπτουν απαραιτήτως τη σαφή εβραϊκή πηγή της κανονιστικής μουσουλμανικής συμπεριφοράς, όπως είναι η αρχική υιοθέτηση από τον Μωάμεθ της νηστείας εξιλασμού της 10ης ημέρας του εβραϊκού μήνα Tishrei. Ένα άλλο παράδειγμα - όχι μικρής σημασίας - είναι η φαινομενική άμεση επίδραση του Ιουδαϊσμού στο Ισλάμ όσον αφορά την κατεύθυνση της προσευχής (qibla) προς την Ιερουσαλήμ. Αυτή είναι μια ταλμουδική ιδέα και μια αρχή της halakha (Berakhot 30a) πολύ πριν ο Μωάμεθ, τον καιρό που προωθούσε τη νέα ισλαμική πίστη στη Μεδίνα, είχε εγκρίνει την πρακτική της κατεύθυνσης του προσώπου προς την ιερή Ιερουσαλήμ κατά την προσευχή. Μετά από δεκαοκτώ μήνες, ωστόσο, η qibla (κατεύθυνση) άλλαξε για την Κάαμπα στη Μέκκα. Αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση όπου ένα εβραϊκό χαρακτηριστικό υιοθετήθηκε αρχικά, αν και αργότερα εγκαταλείφθηκε, από το Ισλάμ.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις όπου κάποια διαφορά, μερικές φορές ελαφριά και συχνά έντονη, διακρίνει το Ισλάμ από τον Ιουδαϊσμό. Το Ταλμούδ δηλώνει ότι ένα άτομο ξέρει ότι έφθασε ο χρόνος για την πρωινή ‘Shma(‘Άκουε Ισραήλ’) προσευχή, όταν αρκετό φως του δίνει τη δυνατότητα να διαφοροποιήσει ανάμεσα σε ένα «μπλε και άσπρο νήμα» στα tzitzit κρόσσια του talit (σάλι) της προσευχής (Bera / diot 9b). Το Κοράνι χρησιμοποιεί την ίδια εικόνα, αλλά με αλλαγή του χρώματος, επισημαίνοντας ότι ένα άτομο ξέρει ότι η μέρα έχει φτάσει όταν είναι σε θέση να διαφοροποιήσει «ένα λευκό νήμα από ένα μαύρο» (Siura 2: 187).

Η διάσημη ιστορία της μαγευτικής ‘νυχτερινής πτήσης’ του Μωάμεθ φαίνεται επίσης να έχει ραβινική προέλευση.

Σίγουρα ένας από τους πιο αινιγματικούς αλλά διάσημους στίχους του Κορανίου σχετίζεται με το «νυχτερινό ταξίδι» (isra’) του Μωάμεθ από το ιερό τέμενος, μάλλον το masod al-haram στη Μέκκα, στο «πιο μακρινό τζαμί» που ονομάζεται masgid al-aksa. Αυτή η σκοτεινή αντίληψη της θαυματουργής νυχτερινής πτήσης του Μωάμεθ από τη Μέκκα στην Ιερουσαλήμ, όπως και η ανάληψη από το Ιερό Όρος στον ουρανό για να μιλήσει με τον Μωυσή ειδικότερα, προκάλεσε μια ποικιλία παραδοσιακών μουσουλμανικών απαντήσεων που περιελάμβαναν, όχι λιγότερο από απιστία και έκπληξη.
     ...

Μία πιθανή εβραϊκή πηγή για αυτό το ασυνήθιστο «νυχτερινό ταξίδι» προς την Ιερουσαλήμ εμφανίζεται στην ραβινική μεταφραστική εξήγηση της Βίβλου στα αραμαϊκά, αν και αυτό αμφισβητείται, στον R. Yonatan Ben Uziel από την Τανναϊτική περίοδο (10-220 μΧ). Θεωρείται ότι αυτή η μετάφραση / σχολιασμός από την περίοδο μετά την καταστροφή του Ναού αποκλίνει με μια ισχυρή midrashic-ομιλητική κλίση από το εβραϊκό βιβλικό κείμενο. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι εμφανές στην υπόθεσή μας εδώ. Η σχετική αφήγηση από το βιβλίο της Εξόδου (19: 4) αναφέρει τι έκανε ο Θεός στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια της ‘εβραϊκής πτήσης’ προς την ελευθερία και πώς έθεσε τα παιδιά του Ισραήλ «σε φτερά αετών» (Al kanfei nesharim) για να τους φέρει κοντά Του. Η αραμαϊκή μετάφραση περιγράφει πώς ο Θεός έβαλε τους Ισραηλίτες στα σύννεφα, σαν σε φτερά πουλιών, και τους μετέφερε από το Pilusin, για να ταυτιστεί με τον Ραμσή στην Αίγυπτο και τους έφερε στο χώρο του Beit Mukdasha (Ναού) που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ . Έτσι, όπως εξηγεί ο Yonatan Ben Uziel, οι Ισραηλίτες ήρθαν στο Ναό για να σφαγιάσουν εκεί το ζώο που θυσίασαν το Πάσχα εκείνη την ίδια νύχτα που επέστρεφαν στο Pilusin στην Αίγυπτο. Έτσι, οι Ισραηλίτες που βρίσκονταν στην έρημο μεταφέρθηκαν στο όρος Μοριά, όπου αργότερα θα χτιζόταν ο (ιουδαϊκός) Ναός και εκεί πρόσφεραν τον πασχάλιο αμνό στο θυσιαστήριο. Από εκεί, επέστρεψαν γρήγορα την ίδια νύχτα στην Αίγυπτο.

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / πηγή (από εδώ)