Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (ΚΟ) ξημεροβραδιάζεται για να βρει, να μεταφράσει και να παρουσιάσει ειδήσεις και άρθρα συμβατά με την θεματολογία του, χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται μαζί τους. Το ίδιο ισχύει και για τα παρατιθέμενα links. Σχόλια και παρεμβάσεις του ΚΟ είναι σε χρώμα ερυθρό. Αν ψάχνεις για mainstream ειδησεογραφία και άποψη, ήρθες στο λάθος μέρος.

got democracy?

got democracy?

kolokotronis

kolokotronis

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Tο παρακάτω είναι απόσπασμα από το βιβλίο του ιστορικού βαλκανολόγου Στέφανου Σωτηρίου «Το Μακεδονικό Ζήτημα - Οι Ισχυρισμοί των Σκοπίων που πείθουν την Διεθνή Κοινότητα» Εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα 2005. 
                  
                                        ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι’
Για ποιο λόγο δημιουργήθηκε το κράτος των Σκοπίων

Στις 29 Νοεμβρίου 1943, στην πόλη Γιάιτσε της Βοσνίας, δημιουργήθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και το συνταγμά της με την μορφή που είχε  μέχρι την διάλυση της στις αρχές του  1990-91. Το 1943 όμως ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει και η χώρα δέχονταν πιέσεις από δύο πλευρές. Από την μία η Αγγλία και από την άλλη ο Τίτο με τον Στάλιν που ήθελαν να επιβάλουν κομουνιστικό καθεστώς. Οι πιέσεις των Άγγλων φάνηκαν πιο ισχυρές από εκείνες του Στάλιν, και έτσι ο Τίτο δέχτηκε στην πρώτη μεταπολεμική κυβέρνηση να συμμετάσχουν και εκπρόσωποι της αστικής δημοκρατίας. Έτσι ο Τίτο έγινε πρόεδρος της χώρας και ο Σέρβος Μίλαν Γκρόλ, (Mila Grol 1876-1952) έγινε αντιπρόεδρος (κάτι τέτοιο προέβλεπε και η συμφωνία της Γιάλτας, όπου η επιρροή  στην Γιουγκοσλαβία μοιράστηκε 50-50, μεταξύ  ΕΣΣΔ και Δύσης). Ο Γκρόλ ήταν πρόεδρος του Δημοκρατικού κόμματος, θερμός οπαδός του κοινοβουλευτισμού και των οικονομικών ελευθεριών.
Παρά τις  διαφορές στην  ιδεολογία τους, η οποία δεν επέτρεπε μακροζωία στην νέα κυβέρνηση, ο βασικός λόγος  διαφωνίας Τίτο- Γκρόλ ήταν η Μακεδονία. Ο Γκρόλ δεν αναγνώριζε καμία ύπαρξη Μακεδονικού Έθνους, γλώσσας, πολιτισμού, και θεωρούσε ότι η ίδρυση του κρατιδίου αυτού έγινε για μειωθεί η  δύναμη και το έδαφος της Σερβίας εντός της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας. Αποκαλούσε μάλιστα  την «Μακεδονία του Βαρδάρη» ως τον «πνεύμονα της Σερβίας».[1]

Αυτή η διαφωνία έγινε και η αφορμή  για το τέλος  της πολιτικής του καριέρας και της εξορίας του στο Λονδίνο. Έτσι, ανενόχλητα πλέον οι κομουνιστές άρχισαν να  κτίζουν την νέα Γιουγκοσλαβία, στην βάση της ισοτιμίας των 6 εθνών, των 11 εθνοτήτων και των αμέτρητων μειονοτήτων, μεταξύ των οποίων δεν υπήρχαν ΜΟΝΟ η Ελληνική και η Βουλγαρική στην Λ.Δ.Μακεδονία.

Ο Σβέτοζαρ Βουκμάνοβιτς – Τέμπο, (Svetozar Vukmanović-Tempo 1912-2000) Mαυροβούνιος Σέρβος στην καταγωγή, ήταν ο υπεύθυνος στο Κ.Κ.Γ για τα θέματα αντίστασης στην  “Μακεδονία”, ιδρυτής  του ΝΟΦ στην Φλώρινα, μαζί με τον Ιωαννίδη του ΚΚΕ και μαζί βέβαια με τον γ.γραμ. του Κ.Κ.Mακεδ. Λάζαρο Κολισέφσκι, (Lazar Kolisevski 1914-2000) του οποίου ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος, διότι μετά την λαχτάρα με τον Μεθόδιο Σιατόρωφ (Metodi Shatorov 1897-1944) (πρωτος Γ.Γ. του ΚΚ Μακεδονίας) ο Τίτο ήθελε μεγαλύτερο βαθμό ασφαλούς εφαρμογής των σχεδίων του στα Σκόπια.
Γράφει λοιπόν ο Τέμπο: «Ο Σιατόρωφ  ήταν πράκτορας των Βουλγάρων και οι ενέργειες του εμπόδισαν τον μακεδονικό λαό να περάσει στην αντίσταση. Στην Μακεδονία δεν υπάρχει θέμα ύπαρξης Βουλγάρων παρά μόνο συνεργασία του Σιατόρωφ με τον βουλγαρικό στρατό κατοχής, που με την βία επέβαλαν στους Μακεδόνες να  τους δεχτούν ως απελευθερωτές»[2].

Αυτή την εξήγηση δίνει για  την στάση του Μεθόδιου Σιατόρωφ ο Τέμπο (δηλαδή την άρνηση του πρώτου να αντισταθεί στον βουλγαρικό στρατό κατοχής, λέγοντας ότι: «Οι Βούλγαροι είναι πατριώτες και απελευθερωτές μας», απάντηση που έκανε τον Τίτο να τον αντικαταστήσει άμεσα με τον Κολισέφσκι!) και αποδίδει σε  βία που ασκήθηκε στον πληθυσμό, αυτήν την μαζική έξοδο των Σκοπιανών στους δρόμους, με βουλγαρικές σημαίες και φωτογραφίες του Βασιλιά της Βουλγαρίας και του Χίτλερ, να υποδεχτούν τον βουλγαρικό στρατό ως απελευθερωτικό:

«Επίσης, ούτε θέμα ελληνικών πληθυσμών υπάρχει στην Μακεδονία του βαρδάρη. Αντιθέτως στην Μακεδονία του Αιγαίου, υπάρχει αρκετό σλαβικό στοιχείο. Στην Μακεδονία του Αιγαίου, το 10% του πληθυσμού είναι σλαβικό. Αλλά σε ορισμένες περιοχές, όπως η Πέλλα, η Φλώρινα και η Καστοριά, το σλαβικό στοιχείο φτάνει το 60%. Γι’ αυτό ζητήθηκε από το ΚΚΕ συνεργασία πάνω σε αυτό το θέμα. Το ΚΚΕ στην αρχή ήταν διστακτικό και αρνήθηκε να συζητήσει, φοβούμενο  την αντίδραση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας. Ο Μακεδονικός  λαός παρουσίαζε πλειονότητα στην Καστοριά, Φλώρινα και Πέλλα, περιοχή που ήταν σχετικά μικρή σε σχέση με αυτήν που κατοικείται από Μακεδόνες, στην Μακεδονία του Πιρίν (Βουλγαρία). Έτσι το θέμα αλλαγής των συνόρων με την Ελλάδα αφέθηκε γι’ αργότερα, αναμένοντας την νίκη του ΚΚΕ»[3]

Γεγονός λοιπόν αναμφισβήτητο ότι οι προθέσεις του Τίτο ήταν η προσάρτηση της Μακεδονίας. Διαβάζοντας και μελετώντας την σκέψη όλων των Γιουγκοσλάβων ιθυνόντων εκείνης της εποχής, βλέπουμε ότι ο Τέμπο, που ήταν από τους πλέον μετριοπαθείς, αφού οι περισσότεροι δεν έμεναν στην Πέλλα, Φλώρινα Καστοριά, αλλά ζητούσαν ολόκληρη την Μακεδονία, μέχρι τα πομακοχώρια της Θράκης! Ενέργειες φανατικών, όπως του αρχηγού του ΣΝΟΦ (σλαβομακεδονικού εθνικοαπελευθρωτικού μετώπου) στρατηγού Αποστόλσκι, που μετέφερε το πυροβολικό του στην μεθόριο, στα υψώματα του Γευγελή, το 1944, με σκοπό να βομβαρδίσει την Θεσσαλονίκη και αποσοβήθηκε  ο βομβαρδισμός το τελευταίο ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ από τον ίδιο τον Τίτο.


Επίσης, γεγονός αναμφισβήτητο είναι και ο ρόλος του ΚΚΕ στην Μακεδονία. Ο Τίτο περίμενε την νίκη του ΔΣΕ του Μάρκου Βαφειάδη, για να κάνει την αλλαγή συνόρων. Ο Μάρκος Βαφειάδης είναι ένας από του δύο ξένους ήρωες των Σκοπίων.[4] Ο άλλος είναι ο Κροάτης Ιωσήφ Μπρόζ Τίτο, 12ο παιδί φτωχής οικογένειας, που υιοθέτησε και ανέλαβε να μεγαλώσει ένας Εβραίος μυλωνάς, ονόματι Μπρόζ (Franjo Broz).
Επίσης είναι αναμφισβήτητο, ότι ο άνθρωπος που κινούσε όλα τα νήματα του μακεδονικού,ο Τέμπο, μιλάει για ΣΛΑΒΙΚΟ στοιχείο και όχι για Μακεδονικό, όπως το εννοούν σήμερα οι σκοπιανοί.

Πράγματι ο Τίτο στηρίζονταν πολύ στην νίκη του ΔΣΕ και του καπετάν Μάρκου. Αλλά το ΚΚΕ, η πολιτική πτέρυγα του ΔΣΕ, ήταν λίγο δύσπιστο απέναντι στον Τίτο και ο Τέμπο, μας εξηγεί το γιατί:

«Ήδη από πολύ νωρίς ανεξέλεγκτα σλαβικά ανταρτικά τμήματα εισέρχονταν στην Ελλάδα και προέβαιναν σε σφαγές και λεηλασίες, Φυσικά το ΚΚΓ δεν είχε καμία ανάμιξη σε αυτό.
Ο Βάντσε Μιχαήλοφ, εγκάθετος των Βουλγάρων, στρατολογούσε τους κυνηγημένους από την Ελλάδα Μακεδόνες, τους μάζευε και τους οργάνωνε στη Μπίτολα (Μοναστήρι) και τους έστελνε στην Ελλάδα για σφαγές και λεηλασίες. Έτσι, οι Έλληνες κομουνιστές είχαν δίκαιο να είναι εν  μέρει δύσπιστοι. Εκτός αυτού υπήρχε και μια κακή προϊστορία. Ο κίνδυνος από τον Πανσλαβισμό ήταν κάποτε ορατός και ζητούσε επίμονα έξοδα στο Αιγαίο. Η πολιτική του ΚΚΓ όμως, δεν ήταν επεκτατική και βασίζονταν στην αρχή της ισοτιμίας των λαών Και αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζουν οι Έλληνες κομουνιστές ».[5]

Ο Τέμπο ήταν αυτός που μίλησε νωρίτερα για αλλαγή συνόρων που προσδοκούσε η Γιουγκοσλαβία, τουλάχιστον με την προσάρτηση Καστοριάς, Φλώρινας και Πέλλας. Ο Τέμπο είναι ο αυτός που λίγες σελίδες πιο κάτω  κατηγορεί το ΚΚΕ ότι αδικαιολόγητα φοβάται, γιατί οι Γιουγκοσλάβοι κομουνιστές δεν ήταν κακοί και ιμπεριαλιστές σαν τους κακούς Πανσλαβιστές! (απλώς ήθελαν την μισή Μακεδονία για… ανθρωπιστικούς λόγους!).

Και συνεχίζει, δίνοντας μας και τον λόγο που τελικά επιλέγη να δημιουργηθεί αυτό το κράτος, αλλά και το λόγο που επιλέγη να βαπτιστεί Μακεδονικό (άσχετα αν η διαμάχη με τον Στάλιν τον εμπόδισε να στηρίξει το ΚΚΕ μέχρι τέλους, ώστε να νικήσει ο ΔΣΕ στον Γράμμο και στο Βίτσι το 1949).

«Ο Μακεδονικός λαός δεν γνώρισε την ελευθερία του και τα δικαιώματα του στην Ελλάδα και στην Βουλγαρία. Στην Γιουγκοσλαβία όμως απέκτησε δικό του κράτος, ισότιμο με όλα τα άλλα κράτη της Γιουγκοσλαβικής Ομοσπονδίας. Έθεσε όμως τις βάσεις για μελλοντική απελευθέρωση των αδελφών του. Η Λ.Δ. Μακεδονίας έγινε ΠΥΡΗΝΑΣ και ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και την ΕΝΩΣΗ της ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ στο εγγύς ή στο ΑΠΩΤΕΡΟ  ΜΕΛΛΟΝ».[6]

Άρα το κρατίδιο και το "έθνος" αυτό το ίδρυσαν οι δημιουργοί του, όχι για να ζήσει σε αυτό ελεύθερα κάποιος Μακεδονικός λαός, αλλά προς εφαρμογή ενός μελετημένου σχεδίου αρπαγής της Μακεδονίας  από την Ελλάδα.

Ας περάσουμε τώρα στην περίοδο της δεύτερης φάσης του ελληνικού εμφυλίου (1946-49). Η Ελλάδα καίγονταν τότε από τις φλόγες του πολέμου Οι κομμουνιστές υπό την καθοδήγηση του Τίτο και της υπουργού εσωτερικών της Σερβίας Μίτρα Μίτροβιτς, που κατέστρωσε το όλο σχέδιο συνεργασία με τον ΔΣΕ, επιδόθηκαν σε ένα άνευ προηγούμενου ειδεχθές έγκλημα το οποίο καταδικάστηκε από όλα τα κράτη τoυ κόσμου και από τον ΟΗΕ. Το «ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ»[7].

Η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία ασχολήθηκε πολύ με αυτό το θέμα, αλλά δυστυχώς δεν έβγαλε τα ίδια συμπεράσματα με την παγκόσμια ιστοριογραφία. Παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο σαν την «ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά μεταξύ Ελλήνων και «Μακεδόνων».[8] Παρουσιάζεται σαν όργιο σφαγών επί των «Μακεδόνων» τόσο από τους «Μοναρχοφασίστες». Ένα όργιο, που ανάγκασε 28.000 παιδάκια, από 3 μηνών έως 12 ετών να ζητήσουν καταφύγιο στην αγκαλιά της ελεύθερης μάνας, της Λ.Δ. Μακεδονίας! Και στο τέλος οι γενναίοι Μακεδόνες αγωνιστές, εξορίζονται στα ξερονήσια του Aιγαίου, ενώ μεγάλο μέρος αυτών εξορίζεται  και προσφυγοποιείται στην Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, ΕΣΣΔ, Ουγγαρία και φυσικά στην Γιουγκοσλαβία[9].

«Οι Έλληνες μοναρχοφασίστες χρησιμοποίησαν όλα τα μέσα για να καταπνίξουν την επανάσταση των Μακεδόνων. Ακόμα και αγγλικό στρατό  έφεραν προς βοήθεια. Οι  Μακεδόνες  είχαν στον αγώνα αυτό μοναδική συμπαράσταση  στο γενναίο πρόσωπο του στρατηγού Βαφειάδη»[10]

Έτσι οι Μακεδόνες παρουσιάζονται σε όλα τα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία, σαν ο πιο βασανισμένος λαός του κόσμου.  Όλα τα έντυπα, από τις εγκυκλοπαίδειες, τα πανεπιστημιακά, τα επίσημα ως τα πλέον ανεπίσημα, λαμπρύνουν την «Β΄Μακεδονική Επανάσταση  του 1946-49» και αμαυρώνουν την Ελλάδα για την αποτρόπαια γενοκτονία σε βάρος των «Μακεδόνων».
Οργανώνονται συναντήσεις «Παιδιών φυγάδων του Αιγαίου», εκείνων των τρίμηνίτικων και τετραμηνίτικων μωρών που αποφάσισαν από μόνα τους να καταφύγουν (προφανώς μπουσουλώντας, αν και τα τρίμηνα δεν μπουσουλάνε ακόμα!) στην Λ.Δ.Μακεδονία το 1948-49 για να γλιτώσουν από του Έλληνες γενοκτόνους!!! Παιδιά που έγιναν γενίτσαροι, ενώ οι γριές μανάδες τους στην Μακεδονία, Θεσσαλία και Ήπειρο κυρίως, τα ψάχνουν ακόμα και σήμερα μέσω του διεθνούς ερυθρού σταυρού.
Στην συνέχεια η απομονωμένη (λόγω της σύγκρουσης Τίτο-Στάλιν το 1948) και εξαντλημένη Γιουγκοσλαβία, ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποια στηρίγματα, άρχισε, με εντολή των Αμερικανών, να προσεγγίζει την Ελλάδα και την Τουρκία δημιουργώντας το 1952 το βαλκανικό σύμφωνο, ένα σύμφωνο που σκοπό είχε να στηρίξει τον Τίτο σε περίπτωση επίθεσης από τον Στάλιν (Από τα παράδοξα της  ιστορίας, η Ελλάδα θα υπερασπίζονταν τον ολετήρα της και το δημιούργημα του, τους «Μακεδόνες»!). Οι σχέσεις  όμως των δύο κρατών ποτέ δεν ήταν αληθινά θερμές και συμμαχικές. Και αιτία φυσικά οι συνεχείς προκλήσεις των Γιουγκοσλάβων για την Μακεδονία. Δεν υπήρχε διεθνές φόρουμ, δεν υπήρχε ξένος διπλωμάτης, που να  συναντιόνταν με διπλωμάτη του Τίτο και να μην του τίθονταν το θέμα της Μακεδονίας. Το 1964, μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα του ανθελληνισμού, ο Βλάχος Γ.Αβέρωφ, συναντήθηκε με τον επίσης Βλάχο και Ηπειρώτικης επίσης καταγωγής υπουργό εξωτερικών της Γιουγκοσλαβίας, Κότσο Πόποβιτς και συμφώνησαν να παγώσει η γιουγκοσλαβική πλευρά την προπαγάνδα και την όξυνση, για να αναπτυχθούν οι διακρατικές σχέσεις. Και έτσι κύλησε μια ήρεμη περίοδος μέχρι το 1967. Τότε η γιουγκοσλαβική πλευρά ξέχασε την συμφωνία και ξαναέφερε το Μακεδονικό στην ημερήσια, καθημερινή, διάταξη. Αιτία, η εγκαθίδρυση στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, η οποία τόλμησε να κάνει στρατιωτικές ασκήσεις στα ελληνο- σκοπιανά σύνορα στην Φλώρινα! Αυτό λοιπόν το θεώρησαν πρόκληση και το παιχνίδι ξαναφούντωσε, απομονωμένης ούσης της Ελλάδος διπλωματικά, λόγω Χούντας. Το 1969, αρχίζει δειλά μια επαναπροσέγγιση  που εξελίσσεται μέχρι το 1992. Τότε ο Στέλιος Παπαθεμελής, ως Υφ/γός παιδείας,  κατοχυρώνει με νόμο την μη αναγνώριση των πτυχίων των πανεπιστημίων των Σκοπίων,  όχι για το επίπεδο σπουδών (το οποίο τότε ήταν πολλαπλώς ανώτερο των ελληνικών Α.Ε.Ι.. Υπενθυμίζουμε ότι τον Γληγόρωφ κυριολεκτικά τον ανασυναρμολόγησαν μετά την βομβιστική επίθεση που υπέστη,  και δεν τον έστειλαν στο Χιούστον που πάει ο Μητσοτάκης, η στο Χέρρφιλντ που πήγε ο Παπανδρέου), αλλά επειδή τα μαθήματα και τα πτυχία εκδίδονταν στην ανύπαρκτη "μακεδονική γλώσσα". Οι Σκοπιανοί διαμαρτύρονται και προβάλλουν τις αγαθές τους διαθέσεις για την Ελλάδα. Γράφουν και λένε στον τύπο ότι τόσο πολύ αγαπούν την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό, που μέχρι και «μεταπτυχιακά Μυκηνολογίας και έρευνα για την γραμμική γραφή Β΄ έχουν  εγκαθιδρύσει στα Πανεπιστήμια τους για να τον προβάλλουν. Εκδίδουν  επίσης, το περιοδικό ‘ζωντανή αρχαιότης’ από το 1957».

Αξιέπαινη λοιπόν η προσπάθεια των Σκοπίων. Ξέρουν τι κάνουν. Γνωρίζουν ότι στην Ελλάδα εγκαταβιούν πολλοί "προοδευτικοί" όλων των αποχρώσεων. Και από την άλλη  κάνουν και την δουλειά τους. Διότι χιλιάδες  ξένοι φοιτητές εισέρχονται και εξέρχονται  ως επιστήμονες  από αυτά τα πανεπιστήμια.
 Έφτιαξαν αυτά τα κέντρα για να παραχαράσσουν πιο εύκολα την ιστορία. Διότι σε αυτά εισέρχονταν και εξέρχονταν  χιλιάδες ξένοι φοιτητές ως διδάκτορες.  Ετσι λοιπόν επιστήμη και πολιτική προχωρούν μαζί σαν ένα σώμα στην διπλανή χώρα. Αντίθετα στην Ελλάδα, κάποιοι εθνοπατέρες στην Αθήνα αντέδρασαν όταν  αποφασίστηκε να μετονομαστεί η Βιομηχανική Θεσσαλονίκης σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, για να «μην προκαλέσουμε  την καλή διάθεση των Σκοπίων»!!!

Το ιστορικό ινστιτούτο, παρά την Ακαδημία Επιστημών, των Σκοπίων και το επηρεαζόμενο από αυτό ινστιτούτο του Βελιγραδίου, έφτασαν το 1998 να απειλήσουν  την Ελλάδα μέσω  «επιστημονικής» έκδοσης, που υπογράφει ο Σέρβος «επιστήμονας» Δρ. Ντράγκαν Σούμποτις με αφορμή το  πρόβλημα του Κοσόβου.

«Η Ελλάδα και η Βουλγαρία θα πρέπει να ασκήσουν όλη τους την επιρροή  προς την Αλβανία, να μην υποθάλπει τους Αλβανούς του Κοσόβου. Διότι η έκρηξη του Κοσόβου οδηγεί σε γενικό αναδίπλωμα του εθνικού προβλήματος στα Βαλκάνια και τότε θα βρεθεί και η Ελλάδα  σε αδιέξοδο, διότι,  είναι μια χώρα που δεν αναγνωρίζει μειονότητες και ανθρώπινα δικαιώματα. Αφ΄ ενός μεν κόπτεται για τα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών, αφ εταίρου δεν αναγνωρίζει τους Μακεδόνες, που αριθμούν εντός της Ελλάδος σε 220.000»[11]

Στο βιβλιο για  την νεώτερη ιστορία  (την  μετά το 1944, την σοσιαλιστική), ο  καθηγητής στο Βελιγράδι Τζιώρτζιε  Στάνκοβιτς παραποιούσε  κάπως και τα λόγια του Στρατάρχη Τίτο προς τους Σκοπιανούς σε ανοικτή συγκέντρωση στα Σκόπια το  1945.

«Ο Τίτο στις 11.05.1945, αντιτάχτηκε δημόσια  στο αίτημα των Μακεδόνων για αλλαγή των συνόρων με την Ελλάδα, λέγοντας στους Μακεδόνες: δεν γίνεται να αλλάξουμε σύνορα σε βάρος της Ελλάδος γιατί είμαστε σύμμαχοι. Θα απαιτήσουμε όμως να αναγνωριστούν τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας στην Ελλάδα».
Φυσικά αυτά που  δίδασκε και έγραφε ο Στάνκοβιτς στα βιβλία του μικρή σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ο περίφημος λόγος του Τίτο στην κεντρική πλατεία των Σκοπίων στις  11.05.1945 ήταν ο εξής:

Τίτο: Έχετε όπλα;
Λαός: Εχουμεε!
Τίτο: Θέλετε να πολεμήσετε για την ελευθερία σας;
Λαός: Θέλουμεεε!
Τίτο: Εφόσον το θέλετε, δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείτε. Δεν θα αδιαφορήσουμε για την τύχη των  αδελφών μας, Μακεδόνων του Αιγαίου[12] !

Τελειώνοντας με τον Τίτο θα αναφέρουμε και τον πραγματικό λόγο της σύγκρουσής του με τον Στάλιν.
Ο Τίτο επιθυμούσε διακαώς την δημιουργία  μιας Παραδουνάβιας και Βαλκανικής ομοσπονδίας, υπό την ηγεσία του, η οποία θα έπαιζε τον ρόλο της τρίτης υπερδύναμης μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ. Ο Τίτο ήθελε να υποτάξει στην αυτοκρατορία που ονειρεύονταν την Βουλγαρία, την Βόρειο Ελλάδα, την Αλβανία, την Ρουμανία και την Ουγγαρία. Η πληροφορία αυτή βασίζεται σε απόρρητη έκθεση του τότε αμερικανού πρέσβη στο Βελιγράδι Τζώρτζ Κάνον, προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τον πρόεδρο Τρούμαν. Δημοσιεύτηκε στο επίσημο ιστορικό περιοδικό της σερβικής Ακαδημίας Επιστημών «Istorija 20 og Veka» αρ. 2, του 1983, από τον ιστορικό Ντράγκισα Μούγκος.
Έτσι οι Τίτο-Στάλιν διαφώνησαν για την μοιρασιά της εξουσίας και όχι για πατριωτικούς λόγους, όπως διδάσκονταν οι Σκοπιανοί και οι άλλοι Γιουγκοσλάβοι.

[1] Branko Petranovic, Istorija Jugoslavijeσελ. 215
[2] Svetozar Voukmanovic Tempo, Borba za Balkan, σελ. 18
[3] Tempo »» »» »»» »»» »»» σελ. 217
[4] Izgubljena Borba  Generala Markosa ( Ο χαμένος αγώνας του στρατηγού Μάρκου) Beograd, 1987.
[5] Svetozar Vukmanovic, Tempo, σελ. 227
[6] Svetozar Vukmanovic, σελ. 254
[7] Ν. Ροδίτσα, το δεύτερο παιδομάζωμα. Την έρευνα για το ποιος κατάστρωσε και έδωσε εντολή να γίνει το παιδομάζωμα την έκανε ο Ελβετός δημοσιογράφος  Basseches.
[8] Dragan Kljagic,Izgubljena Pobeda Generala Markosa, Beograd, 1987
[9]  Dragan Kljagic »»»  »»  »»»»  »»»»»»
[10] Dragan Kljagic  »»»» » »»»»  »»» »»
[11] Dragan Subotic, Balkan Krajem ’80 , sel 185
[12]  Govorite  na Marsal Tito, Kultura, Skopja 1949, σελ. 11 (Οι λόγοι του στρατάρχη Τίτο)

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

Τι είπε ο Πούτιν για κομμουνισμό και Χριστιανισμό



Μεταφέρω από το Russia Τoday:

"Ίσως θα πω κάτι που σε κάποιους μπορεί να μην αρέσει, αλλά εγώ έτσι το βλέπω", δήλωσε ο Πούτιν σε μια συνέντευξη για το ντοκιμαντέρ "Βαλαάμ"*, ένα απόσπασμα του οποίου μεταδόθηκε στο κανάλι Russia 1. «Πρώτα απ’ όλα, η πίστη πάντα μας συνόδευε, στο να γίνουμε ισχυροί κάθε φορά που η χώρα μας, ο λαός μας, περνούσε δύσκολες στιγμές.

"Υπήρχαν εκείνα τα χρόνια του μαχητικού αθεϊσμού, όταν οι ιερείς εξαλείφθηκαν, οι εκκλησίες καταστράφηκαν, αλλά ταυτόχρονα δημιουργήθηκε μια νέα θρησκεία. Η κομμουνιστική ιδεολογία είναι πολύ παρόμοια με τον Χριστιανισμό, στην πραγματικότητα: ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη, δικαιοσύνη - όλα βρίσκονται στην Αγία Γραφή, είναι όλα εκεί. Και ο κώδικας της οικοδόμησης του κομμουνισμού; Αυτό είναι μια μετουσίωση, είναι απλά ένα τόσο πρωτόγονο απόσπασμα από τη Βίβλο, τίποτα καινούργιο δεν επινοήθηκε».

Ο Πούτιν προχώρησε ακόμα πιο πολύ, συγκρίνοντας τη στάση των κομμουνιστών προς τον μπολσεβίκικο ηγέτη Λένιν με την προσκύνηση των αγίων στον Χριστιανισμό. "Κοίτα, ο Λένιν τέθηκε σε μαυσωλείο. Πόσο διαφορετικό είναι αυτό από τα λείψανα των αγίων για τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και μόνο για τους Χριστιανούς; Όταν λένε ότι δεν υπάρχει τέτοια παράδοση στο χριστιανισμό, λοιπόν, να πάτε στον Άθω και να ρίξετε μια ματιά, υπάρχουν λείψανα αγίων εκεί και έχουμε ιερά λείψανα εδώ", κατέληξε ο Πούτιν.
 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας εξέφρασε την ικανοποίησή του για τις παρατηρήσεις του Πούτιν οι οποίες «εξομαλύνουν εύλογα τις αντιπαραθέσεις γύρω από τον τάφο του Λένιν», όπως ανέφερε ο επικεφαλής του κόμματος Ιβάν Μέλινκοφ (αριστερά στην φώτο) στο πρακτορείο ειδήσεων Interfax.

"Οι κομμουνιστές και όλοι οι άλλοι πατριώτες αριστεροί γνωρίζουν ότι ο κομμουνισμός είναι τόσο κοντά στον Χριστιανισμό όσο ο χριστιανισμός απέχει τόσο πολύ από τις μορφές καπιταλισμού που υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας και στην οικονομία μας", δήλωσε.

Ο ρωσικός λαός είναι διχασμένος για το εάν πρέπει να φύγει το μαυσωλείο με την μούμια του Λένιν και γίνει κανονική ταφή. Ο Πούτιν έχει υποστηρίξει ότι δεν πρέπει να φύγει. Ο Γιέλτσιν ήθελε να το διώξει.

Με εξαίρεση τα περί λειψάνων, παρόμοιες δηλώσεις ο Πούτιν έχει ξανακάνει:

Το 2016, μεταξύ άλλων είχε πει:

" Όταν εργαζόμουν στην KGB δεν ήμουν ένας από εκείνους που έγιναν μέλη του κόμματος γιατί έπρεπε, αλλά ούτε μπορώ να πω ότι ήμουν ιδεολογικό μέλος του κόμματος, η στάση μου απέναντι σε αυτό ήταν ότι ήμουν προσεκτικός (ή επιφυλακτικός). Σε αντίθεση με πολλούς δημόσιους υπαλλήλους δεν ήμουν δημόσιος υπάλληλος με κομματική άποψη. Αλλά σε αντίθεση με πολλούς από αυτούς δεν πέταξα την κάρτα του κόμματός μου, δεν την έκαψα. ... Είναι ακόμα κάπου εδώ γύρω.

Μου άρεσαν πολύ, και ακόμα μου αρέσουν οι κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές ιδέες. Εάν κοιτάξετε τον Κώδικα για την οικοδόμηση του κομμουνισμού, ο οποίος διανεμήθηκε ευρέως στη Σοβιετική Ένωση, μοιάζει έντονα με τη Βίβλο. Αυτό δεν είναι ένα αστείο, είναι σαν ένα απόσπασμα από τη Βίβλο. Οι ιδέες είναι καλές: η ισότητα, η αδελφοσύνη, η ευτυχία, αλλά η πρακτική ενσάρκωση αυτών των αξιοσημείωτων ιδεών απέχει πολύ από εκείνες που διατυπώνονται από σοσιαλιστές ουτοπιστές όπως ο Henri de Saint Simon και ο Robert Owen. Η χώρα μας δεν μοιάζει με την Πόλη του Ήλιου. [Ο Γάλλος φιλόσοφος κόμης Ανρί Σαιν-Σιμόν (1760 – 1825) και ο Ουαλός κοινωνικός μεταρρυθμιστής Ρόμπερτ Όουεν (1771 – 1858) θεωρούνται ιδρυτές του ουτοπικού σοσιαλισμού].

Όλοι κατηγορούσαν το τσαρικό καθεστώς ότι ήταν καταπιεστικό. Αλλά με τι ξεκίνησε το καθεστώς της σοβιετικής εξουσίας; Με μαζικές καταστολές. Δεν θα μιλήσω για την κλίμακα, αλλά απλά για το πιο τρομακτικό παράδειγμα: την καταστροφή και την δολοφονία της αυτοκρατορικής οικογένειας μαζί με τα παιδιά τους. Ίσως υπήρχε κάποια ιδέα ότι ήταν απαραίτητο να εξαλειφθούν τυχόν κληρονόμοι. Αλλά γιατί να σκοτώσουν τον γιατρό Μπότκιν; Γιατί να σκοτώσουν  τους υπηρέτες, ανθρώπους γενικά προλεταριακής προέλευσης; Για ποιον σκοπό; Για να καλύψουν  το έγκλημα.

Εντάξει, πολέμησαν εναντίον ανθρώπων που αντιστάθηκαν στη σοβιετική εξουσία με όπλα στα χέρια τους, αλλά γιατί σκότωναν τους ιερείς; Μόνο το 1918 σκότωσαν 3.000 ιερείς και σε δέκα χρόνια 10.000. Στην περιοχή του Don, έριξαν εκατοντάδες κάτω από τον πάγο. Όταν αρχίζετε να το σκέφτεστε και λαμβάνετε νέες πληροφορίες, αξιολογείτε πολλά πράγματα διαφορετικά.

Ο Βλάντιμιρ Ίλιτς Λένιν, σε μια από τις επιστολές του προς τον Μολότοφ, νομίζω, έγραψε - δεν μπορώ να τον αναφέρω ακριβώς - ότι όσο πιο πολλούς αντιδραστικούς εκπροσώπους της μπουρζουαζίας και της ιεροσύνης σκοτώνουμε, τόσο το καλύτερο. Ξέρετε, αυτή η προσέγγιση δεν συμπίπτει με κάποιες από τις προηγούμενες ιδέες μας για την ουσία της εξουσίας.

Και ο ρόλος του κομμουνιστικού, μπολσεβίκικου κόμματος στην κατάρρευση του μετώπου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστός. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Χάσαμε μια χώρα που χάθηκε, αφού αρκετοί μήνες αργότερα η Γερμανία παραδόθηκε και καταλήξαμε να χάνουμε από τους ηττημένους, ένα μοναδικό περιστατικό στην ιστορία. [προφανώς αναφέρεται στην Συνθήκη του Μπρεστ -Λιτόφσκ, όπου η μπολσεβίκικη Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της]. Και με ποιο σκοπό; Για χάρη της κατάκτησης της εξουσίας. Πώς μπορούμε να εκτιμούμε αυτήν την κατάσταση, γνωρίζοντας σήμερα, αυτή την κατάσταση, η οποία έφερε τεράστιες απλώς κολοσσιαίες απώλειες στη χώρα".

* To ντοκιμαντέρ αναφέρεται στην Ορθόδοξη Μονή Βαλαάμ στην Λίμνη Λάτογκα της Ρωσίας, κοντά στα σύνορα με την Φινλανδία - που μετά την επανάσταση των μπολσεβίκων πέρασε στην δικαιοδοσία των Φινλανδών. Στην Μονή αυτή - που επισκέπτεται τακτικά ο Πούτιν - φυλάσσονται διάφορα ιερά κημείλια που σώθηκαν από την οργή των μπολσεβίκων. Στο ντοκιμαντέρ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν ευχαρίστησε την Φινλανδία που φύλαξε τα κειμήλια υπενθυμίζοντας ότι "όλοι γνωρίζουν πολύ καλά τη στάση της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στα θρησκευτικά κειμήλια. Αυτές οι αξίες κρατήθηκαν μόνο επειδή μετακινήθηκαν από τη Ρωσία στη Φινλανδία. Αυτά τα λείψανα περιλαμβάνουν εκκλησιαστικά σκεύη, διάφορες εικόνες και σπάνιες εκδόσεις που φυλάσσονται στη βιβλιοθήκη της Μονής". Βλέπε εδώ κι εδώ.
Σχόλιο ΚΟ: Μπορείς αποσπασματικά να δεις μια δήλωση και να βγάλεις συμπεράσματα. Δεν είναι τυχαίο που όλα τα "ενημερωικά" sites προβάλλουν την είδηση σαν δήλωση "εξομοίωσης κομμουνισμού - χριστιανισμού" και αποκρύβουν τα περί εγκλημάτων του κομμουνισμού. Έχω την αίσθηση ότι εδώ ο Βλαδίμηρος - που είναι πολιτικός ηγέτης και όχι θρησκευτικός - καταθέτει αλήθειες (οι μπολσεβίκοι όντως θέλησαν να αντικαταστήσουν την χριστιανική πίστη με την ιδεολογία τους και τα είδωλά τους, χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα και την τρομοκρατία) χωρίς να καταλήγει σε ένα συμπέρασμα εξομοίωσης κομμουνισμού – χριστιανισμού. Όμως, άθελα ή ηθελημένα, προβάλλει μια εξωραϊσμένη κομμουνιστική ιδεολογία και φαίνεται να έχει την κοινότυπη άποψη περί «αγνών προθέσεων» των απαρχών του κομμουνισμού. Το θέμα της «σχέσης» κομουνισμού – Χριστιανισμού είναι τεράστιο και έχει συζητηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Τα τελευταία χρόνια - και με την συμβολή της επέλασης του πολιτιστικού μαρξισμού και της εγκαθίδρυσης της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς παντού – τα εγκλήματα του κομουνισμού κατά των χριστιανών τείνουν να ξεχαστούν (ακόμα και σε χριστιανικά συγγράμματα για τους νεομάρτυρες απουσιάζει επιδεικτικά το ιδεολογικό στίγμα των διωκτών τους και τονίζεται μόνο η πίστη τους και τα παθήματά τους) ενώ έχουν αυξηθεί οι απόψεις χριστιανών που διατείνονται θετικά προς την Αριστερά γενικότερα και τον κομμουνισμό – μαρξισμό ειδικότερα, αθωώνοντάς τον και ωραιοποιώντας τον και ισχυριζόμενοι κάποιου είδους «σύνδεσής» του με τον Χριστιανισμό. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι στο πρόσφατο βιβλίο του ο Πάπας Φραγκίσκος, αφού μας αποκαλύπτει ότι επηρεάστηκε πολύ από μια κομμουνίστρια, επισημαίνει την «κομμουνιστική» πλευρά των χριστιανών, γράφοντας επί λέξει: «Κάποτε μου είπαν: «Μα, εσείς είστε κομμουνιστής!» Όχι, οι κομμουνιστές είναι οι χριστιανοί. Οι άλλοι μας έκλεψαν το λάβαρο!». Ανάλογου ύφους δηλώσεις έχουν γίνει και από δικούς μας ιεράρχες και θεολόγους. Άλλωστε θυμάστε το συνέδριο Χριστιανισμός και Αριστερά με την σφιγμένη γροθιά και τον Σταυρό σε κόκκινο φόντο. Το συνέδριο Χριστιανισμός και Δεξιά δεν θα το δούμε ποτέ. Είναι politically incorrect.   

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

ΡΩΣΙΑ: Εβραϊκής καταγωγής υποψήφια πρόεδρος κοροϊδεύει την Ορθόδοξη Εκκλησία (video)

                          
Η Ksenia Sobchak, (Ξένια Σομπτσάκ) η πάμπλουτη εβραϊκής καταγωγής τηλεπαρουσιάστρια και τηλεπερσόνα της ρωσικής τηλεόρασης (η αποκαλούμενη και "Πάρις Χίλτον της Ρωσίας"), "ακτιβίστρια" της αντιπολίτευσης, που εσχάτως δήλωσε ότι θα θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος της Ρωσίας, προφανώς διασκεδάζει με το να κοροϊδεύει την Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε ένα βίντεο για το Νέο Έτος παρουσιάζεται να χορεύει μπροστά από μια Ρωσική Εκκλησία.

Το βίντεο δείχνει την Sobchak να χορεύει, προφανώς μεθυσμένη, μπροστά από μια Ορθόδοξη Εκκλησία μαζί με δύο άνδρες, και η περιγραφή που συνοδεύει το βίντεο να λέει: "Οι Pussy Riot δεν είναι πια αυτές που ήταν παλιότερα".



Το 2012 τα μέλη του «φεμινιστικού μουσικού γκρουπ» Pussy Riot, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για χουλιγκανισμό και έμειναν στη φυλακή για δύο χρόνια, καθώς εισέβαλαν στο εσωτερικό του καθεδρικού ναού του Χριστού Σωτήρα, εν ώρα λειτουργίας, έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπά τους «χορεύοντας» και «τραγουδώντας», δηλαδή βωμολοχώντας και εκτοξεύοντας ύβρεις κατά του Πούτιν, του Πατριάρχη Κύριλλου, του Χριστού και της Παναγίας και κάνοντας χειρονομίες προς τους πιστούς.
[σημείωση: Ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός του Χριστού του Σωτήρα στη Μόσχα κατεδαφίστηκε το 1931 από τους μπολσεβίκους κατά τη διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών υπό τους Στάλιν και Kaganovich. Ήταν ο ωραιότερος καθεδρικός ναός σε όλη τη Ρωσία. Μετά την πτώση του κομμουνισμού, με την βοήθεια ιδιωτικών δωρεών ο ιστορικός καθεδρικός ναός ξαναχτίστηκε] (για pussy riot δες εδώ κι εδώ).

Η Sobchak (που παλαιότερα, πριν βάλει γυαλιά και προβάλει το "σοβαρό προφίλ" επίδονταν σε πορνοφωταγραφήσεις) πρόσφατα εμφανίστηκε ως ορθόδοξος ιερέας.
Όσον αφορά το πολιτικό της "πρόγραμμα", η Sobchak λέει ότι είναι μια υποψήφια "εναντίον όλων", θέλει να επιτρέψει τους «γάμους» των ομοφυλόφιλων στη Ρωσία, υποστηρίζει την οικονομικό φιλελευθερισμό, υποστηρίζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας και θα επιστρέψει την Κριμαία στην Ουκρανία. Γνωρίζοντας τις πιθανές αρνητικές συνέπειες λόγω της συμπεριφοράς της, η Sobchack δήλωσε ότι σε περίπτωση «πολιτικής δίωξης», μπορεί να μετακομίσει στο Λονδίνο ή στο Ισραήλ.
ΚΟ: Να σημειωθεί ότι ο πατέρας της Σομπτσάκ, Anatoly Sobchak, καθηγητής νομικής και πρώην δήμαρχος της Αγίας Πετρούπολης, (που πέθανε το 2000 και πιθανόν να τον δηλητηριάσανε), θεωρείται ότι υπήρξε ένας από τους πολιτικούς μέντορες του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Dmitry Medvedev (στην φωτογραφία ο Πούτιν στην κηδεία του μαζί με τη χήρα και την λεγάμενη). Όταν, λίγο πριν τον θάνατό του αποκαλύφθηκε η εμπλοκή του σε ένα οικονομικό σκάνδαλο, ο Πούτιν τον βοήθησε να διαφύγει για την Γαλλία. Η Σομπτσάκ, επίσης, έχει πει ότι θα διώξει την μούμια του Λένιν από την Κόκκινη Πλατεία, ενώ έχει δηλώσει «πατριώτισσα» και - κρατηθείτε- «εθνικίστρια». 

ΚΟ / από εδώ, εδώ κι εδώ

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

"Ούτε ελέφαντα δεν πετυχαίνουν από τέτοια απόσταση "

Ήταν 9 Μαΐου του 1864, όταν o Λοχίας Grace, ένας ελεύθερος σκοπευτής που πολεμούσε στο στρατό της Συνομοσπονδίας, πέτυχε αυτό που θεωρήθηκε ως μια απίστευτη βολή εκείνο τον καιρό και αυτό που είναι σίγουρα η πιο ειρωνική κατάρρευση ενός στόχου στην ιστορία.

Ήταν κατά τη διάρκεια της μάχης στο Court House της Spotsylvania της Βιρτζίνια, όταν ο λοχίας Charles Grace, που υπηρετούσε, στο 4ο σύνταγμα πεζικού της Γεωργίας, στόχευσε με το βρετανικό του ντουφέκι Whitworth. Ο στόχος του ήταν ο Στρατηγός των Βορείων John Sedgwick (Τζον Σέτζγουϊκ) και η απόσταση λέγεται ότι ήταν 700 έως 900 μέτρα. Μια εξαιρετικά μεγάλη απόσταση για εκείνη την εποχή.

Κατά την έναρξη της αψιμαχίας, οι σκοπευτές των Nοτίων έκαναν τους άντρες του Sedgwick να πέσουν κάτω και να κουλουριαστούν για να καλυφθούν. Ο Σέτζγουικ αρνήθηκε να πέσει κάτω λέγοντας "Τι; Άνδρες να κρύβονται έτσι για μεμονωμένες σφαίρες; Τι θα κάνετε όταν αρχίσουν να πυροβολούν κατά μήκος ολόκληρης της γραμμής; Ντρέπομαι για σας. Αυτοί δεν μπορούν ελέφαντες να χτυπήσουν σε αυτήν την απόσταση".

Οι άντρες του συνέχισαν να καλύπτονται. Καθώς ο Sedgwick επανέλαβε "Δεν θα μπορούσαν να χτυπήσουν ελέφαντες σε αυτή την απόσταση", η σφαίρα του Grace χτύπησε τον Sedgwick ακριβώς κάτω από το αριστερό του μάτι.

Ο Sedgwick ήταν ο ψηλότερος αξιωματικός της Ένωσης που χτυπήθηκε στον «εμφύλιο» πόλεμο. Όταν άκουσε το θάνατό του, ο στρατηγός Ulysses S. Grant επανειλημμένα ρώτησε "Είναι πραγματικά νεκρός".

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ - βλ. εδώ

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

ΙΤΑΛΙΑ: Η κυρία CasaPound

Είναι η θριαμβεύτρια των εκλογών στην Όστια, το προάστιο της Ρώμης. Η 33χρονη ξανθιά Ιταλίδα Carlotta Chiaraluce, έχει πάθος για τη μουσική, είναι αγωνίστρια με την CasaPound, με την οποία κατέβηκε ως υποψήφια δημοτική σύμβουλος στις εκλογές του περασμένου Νοεμβρίου και σύντροφος του Luca Marsella, του προεδρικού υποψήφιου στο 10ο Δήμο της ιταλικής πρωτεύουσας, εκεί που η CasaPound έφερε ένα ιστορικό ποσοστό της τάξης του 9%.  

Η Chiaraluce έλαβε 1.788 ψήφους, περισσότερους από οποιονδήποτε άλλο υποψήφιο, όχι μόνο από το κόμμα της, από όλα τα υπόλοιπα κόμματα. Μάλιστα ο αριθμός των ψήφων που έλαβε αποτελεί ρεκόρ στις εκλογές του Δήμου! Δείγμα του πόσο αγαπητή είναι.

Δυστυχώς όμως γι’ αυτήν, η CasaPound κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο δημοτικό συμβούλιο, η οποία, με τον εκλογικό νόμο, θα καταλήξει στον υποψήφιο πρόεδρο. Δηλαδή στον πατέρα του γιου της. 

Η Chiaraluce, που εργάζεται στην εταιρεία του πατέρα της και προέρχεται από μία ιστορική οικογένεια της πόλης, είναι από τα κορυφαία ονόματα της CasaPound.

Όπως έγραψε η Καθημερινή, «η Όστια, το υποβαθμισμένο προάστιο των 230.000 κατοίκων, διακρίνεται για την ανεργία, την αντιπάθεια των κατοίκων για τους μετανάστες και τη διείσδυση του οργανωμένου εγκλήματος ακόμη και στο εσωτερικό της δημοτικής αρχής. Οι ψηφοφόροι, όμως, έδειξαν ότι εκτιμούν τις προσπάθειες του CasaPound να οργανώσει συσσίτιο για τους φτωχότερους κατοίκους ή να εξασφαλίσει τη συντήρηση ανελκυστήρων στους ουρανοξύστες των εργατικών κατοικιών».

Η CasaPound είναι η μόνη κίνηση που υπερασπίζεται τους Ιταλούς βοηθώντας 250 οικογένειες με συλλογή τροφίμων, υπερασπίζοντας ηλικιωμένους και άτομα με ειδικές ανάγκες από τις εξώσεις. [Για την CasaPound διάβασε εδώ].

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, η Alessia Morani, αναπληρώτρια του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος, επιτέθηκε στην CasaPound η οποία έδινε τρόφιμα σε άπορους Ιταλούς, επειδή με αυτόν τον τρόπο «εξαγόραζε» ψηφοφόρους και «διέφθειρε» τις εκλογές στην Οstia.  «Πόσο θλιβερό» – απάντησε η Chiaraluce – «η συγκεκριμένη κυρία να παίρνει ένα μισθό άνω των 10.000 ευρώ το μήνα για να υποβάλει ερωτήματα σχετικά με την προσφορά τροφίμων από την πλευρά μας σε οικογένειες που πετάχτηκαν στους δρόμους».

Ερωτηθείσα από δημοσιογράφους των mainstream μέσων, που ξαφνικά την ανακάλυψαν, τι θα έκανε εάν ο ποτέ μάθαινε ότι ο γιος της έγινε «γκέι» (η γνωστή κοινότυπη ερώτηση), εκείνη απάντησε: "Θα ήταν η επιλογή του. Αλλά θα ήθελα να μπορώ να του μεταδώσω κάτι που συνέβη στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Κάτι που έχει καταστρέψει τις διαφορές στα δύο φύλα με την υπερβολή στην περιγραφή του άντρα ως ενός υπερ-συναισθηματικού όντος και της γυναίκας ως επιθετικής και δυναμικής. Στη συνέχεια, θα αποφάσιζε μόνος της. Δεν είμαι εναντίον αστικών ενώσεων, αλλά είμαι εναντίον των υιοθεσιών (από ομοφυλόφιλους)».

Λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, το Δημοτικό Συμβούλιο της Ostia, ενέκρινε την πρόταση της CasaPound για το κλείσιμο του «κέντρου υποδοχής» στο Infernetto που, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων, φιλοξενούσε παράνομους μετανάστες, προκειμένου, αφού πραγματοποιηθούν οι απαιτούμενοι έλεγχοι, να χρησιμοποιηθεί ως κέντρο για τους ασθενείς με Alzheimer.

Ο στόχος και οι φιλοδοξίες του CasaPound είναι να ξεπεράσει το φράγμα του 3% και να εισέλθει στο ιταλικό κοινοβούλιο, καθώς και να μπορέσει να εισέλθει στο Περιφερειακό Συμβούλιο του Λάτσιο. Και η Carlotta Chiaraluce είναι βέβαιη ότι η Xελώνα με τα Βέλη (το σύμβολο της CasaPound) είναι μόνο στην αρχή της εκλογικής και θεσμικής της ανόδου.

ΚΟ / από εδώ, εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Αγάπη μόνο...

                    
Το Τwitter - που όταν ιδρύθηκε το 2006, αυτοαποκαλούνταν «η πτέρυγα της ελευθερίας του λόγου στο κόμμα της ελευθερίας του λόγου» - πρόσφατα πήρε απόφαση να «αυστηροποιήσει» την πολιτική του απέναντι σε περιεχόμενο «ρητορικής μίσους». Παρόμοια «πολιτική» έχει εφαρμόσει και η Amazon και παλιότερα το facebook. Ένα σωρό λογαριασμοί «τέθηκαν σε αναστολή» γιατί προβάλλουν το «μίσος». Όλoι αυτοί οι λογαριασμοί φυσικά, ανήκουν σε πρόσωπα ή φορείς που ανήκουν ή εντάσσονται στον χώρο της Alt-Right ή της «ακροδεξιάς» ή του εθνικισμού (στην χώρα μας «έπεσε» ο λογαριασμός της Χρυσής Αυγής). Αφού λοιπόν, ξενοιάσαμε από το μίσος, καιρός να αφιερωθούμε στην αγάπη. Αγάπη μόνο! Μόνο αγάπη κυκλοφορεί πλέον στις λεωφόρους του διαδικτύου. Είναι απολύτως φυσιολογικό λογαριασμοί που προβάλλουν τα κομμουνιστικά ιδεώδη ή σύμβολα να μένουν στο απυρόβλητο, διότι όχι μόνο ουδεμία σχέση έχουν με το μίσος, αλλά μας υπενθυμίζουν το νόημα της αγάπης που τόσο ανάγκη έχει ο κόσμος μας σήμερα. Παρακάτω κάποια όντως εξόχως συγκινητικά και αγαπησιάρικά αποφθέγματα, με τα οποία, αν δεν σου γεννιόταν η επιθυμία να κάνεις «επανάσταση», άνετα θα έγραφες ρομάντζο.      


«Δεν έχουμε συμπόνια και δεν ζητάμε συμπόνια από εσάς. Όταν έρθει η σειρά μας, δεν θα δώσουμε δικαιολογίες για τον τρόμο» - Καρλ Μαρξ (The Victory of the Counter-Revolution in Vienna, Neue Rheinische Zeitung, 19 Μαΐου 1849).

«Υπάρχει μόνο ένας τρόπος με τον οποίο οι επιθανάτιες αγωνίες της παλιάς κοινωνίας και οι αιματηρές γνώσεις της νέας κοινωνίας μπορούν να συντομευθούν και να απλουστευθούν και αυτός ο τρόπος είναι ο επαναστατικός τρόμος» - Καρλ Μαρξ (The Victory of the Counter-Revolution in Vienna, Neue Rheinische Zeitung, 7 Νοεμβρίου 1848).
«Όλες οι άλλες μεγάλες και μικρές εθνικότητες και λαοί προορίζονται να χαθούν μέσα στην επαναστατική θύελλα του κόσμου. Ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα οδηγήσει στην εξαφάνιση από το πρόσωπο της γης όχι μόνο αντιδραστικών τάξεων και δυναστειών αλλά και ολόκληρων αντιδραστικών λαών. Και αυτό, επίσης, είναι ένα βήμα μπροστά» - Friedrich Engels (The Magyar Struggle, Neue Rheinische Zeitung, 13 Ιανουαρίου 1849).

«Καταστρέφοντας την αγροτική οικονομία και οδηγώντας τον αγρότη από τη χώρα στην πόλη, ο λιμός δημιουργεί ένα προλεταριάτο ... Επιπλέον, ο λιμός μπορεί και πρέπει να είναι προοδευτικός παράγοντας όχι μόνο οικονομικά. Θα αναγκάσει τον αγρότη να προβληματιστεί για τις βάσεις του καπιταλιστικού συστήματος, να κατεδαφίσει την πίστη στον τσάρο και το τσαρισμό και κατά συνέπεια να κάνει ευκολότερα τη νίκη της επανάστασης ... Ψυχολογικά όλα αυτές οι συζητήσεις για τη διατροφή των πεινασμένων και ούτω καθεξής αντανακλά το συνηθισμένο ζαχαρωμένο συναισθηματισμό της εγχώριας ιντελιγκέντσιας (διανοούμενων)» - Β. Ι. Λένιν (Michael Ellman, The Role of Leadership Perceptions and of Intent in the Soviet Famine of 1931-1934, Μελέτες Ευρώπης-Ασίας, Σεπτέμβριος 2005, σελ. 823).
«Σίγουρα δεν φαντάζεστε ότι θα νικήσουμε χωρίς να εφαρμόσουμε τον πιο σκληρό επαναστατικό τρόμο» - Β. Ι. Λένιν (George Leggett, Τσεκά: Η πολιτική αστυνομία του Λένιν [Clarendon Press, 1981], σ. 57).

«... διεξάγετε ανελέητη μαζική τρομοκρατία ενάντια στους κουλάκους, τους ιερείς και τους Λευκούς Φρουρούς. Τα αναξιόπιστα στοιχεία πρέπει να κλειδωθούν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης έξω από την πόλη» - Β. Ι. Λένιν (George Leggett, Τσεκά: η πολιτική Αστυνομία του Λένιν [Clarendon Press, 1981], σελ. 103).

«Κρεμάστε (κρεμάστε οπωσδήποτε, έτσι ώστε να βλέπει ο κόσμος) όχι λιγότερους από εκατό κουλάκους, πλούσιους άντρες, αιματορουφήχτρες ... ο κόσμος θα δει, θα τρέμει…» - Β. Ι. Λένιν (Richard Pipes, ed., The Unknown Lenin: From the Secret Archive [Yale University Press, 1996], σελ. 50).

«Η επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου είναι τρόπος διοίκησης που κερδίζεται και διατηρείται με τη χρήση βίας από το προλεταριάτο κατά της αστικής τάξης και δεν περιορίζεται από κανέναν νόμο» - Β. Ι. Λένιν (The Proletarian Revolution and the Renegade Kautsky [Foreign Languages ​​Press, 1972], σ. 11).

«Είναι ακριβώς τώρα και μόνο τώρα, που στις περιοχές που λιμοκτονούν, οι άνθρωποι τρώνε ανθρώπινες σάρκες και εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες πτώματα, γεμίζουν τους δρόμους, όπου μπορούμε (και επομένως πρέπει) να πραγματοποιήσουμε τη δήμευση των τιμαλφών της εκκλησίας. Όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των αντιπροσώπων του αντιδραστικού κλήρου και της αντιδραστικής μπουρζουαζίας που θα μπορέσουμε να εκτελέσουμε γι’ αυτόν τον λόγο, τόσο το καλύτερο» - Β. Ι. Λένιν (Richard Pipes, ed., The Unknown Lenin: From the Secret Archive [Yale University Press, 1996], σελ. 152-4).

«Ξεριζώστε τους αντεπαναστάτες χωρίς έλεος, κλειδώστε ύποπτους τύπους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ... Οι απρόθυμοι θα πυροβολούνται, ανεξάρτητα από την προηγούμενη υπηρεσία τους...» - Λέον Τρότσκι (Dmitri Volkogonov, Trotsky: The Eternal Revolutionary [HarperCollins, 1996], σελ. 213).

«Όσο για εμάς, δεν ήμασταν ποτέ προβληματισμένοι με τις φλυαρίες του Καντ, του ιερατείου και των Κουάκερων περί ιερότητας της ανθρώπινης ζωής» - Λέον Τρότσκι (Terrorism and Communism: A Reply to Karl Kautsky [New Park Publications, 1975], σελ. 82).
«Όλα τα κόμματα της καπιταλιστικής κοινωνίας, όλοι οι ηθικολόγοι της και όλοι οι κόλακές της θα χαθούν κάτω από τα συντρίμμια της επικείμενης καταστροφής. Το μόνο μέρος που θα επιβιώσει είναι το κόμμα της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης ...» - Λέον Τρότσκι (Moralists and Sycophants Against Marxism, New International, Αύγουστος 1939).

«Πρέπει να πάρουμε μαζί μας 90 εκατομμύρια από τα 100 εκατομμύρια του πληθυσμού της Σοβιετικής Ρωσίας. Όσο για τα υπόλοιπα, δεν έχουμε τίποτα να τους πούμε. Πρέπει να εξαφανιστούν» - Γκριγκόρι Ζινόβιεφ (George Leggett, The Cheka: Lenin’s Political Police [Clarendon Press, 1981], σελ. 114).

«[Η Κόκκινη Τρομοκρατία] είναι η εξόντωση των εχθρών της επανάστασης με βάση την ταξική τους σχέση ή τους προ-επαναστατικούς τους ρόλους» - Feliks Dzerzhinsky (George Leggett, The Cheka: Lenin’s Political Police [Clarendon Press, 1981], σελ. 114).

«Δεν πολεμάμε εναντίον ατόμων. Εξαφανίζουμε την αστική τάξη ... Αυτή είναι η ουσία της Ερυθράς Τρομοκρατίας» - Martin Latsis, διοικητής της Cheka (George Leggett, The Cheka: Lenins Political Police [Clarendon Press, 1981], σελ. 114).

«Όσον αφορά την αστική τάξη, πρέπει να εισαχθούν οι τακτικές της μαζικής εξόντωσης» - Martin Latsis (Bruce Lincoln, Red Victory: A History of the Russian Civil War [Simon and Schuster, 1989], σελ. 160).
«Αργά ή γρήγορα θα πρέπει να εξοντώσουμε, απλά να καταστρέψουμε φυσικά τους Κοζάκους ή τουλάχιστον τη συντριπτική τους πλειοψηφία» - Ι. Ι. Reingold, μπολσεβίκικος αξιωματούχος (Peter Holquist, Making War, Forging Revolution: Russia's Continuum of Crisis, 1914-1921 [Harvard University Press, 2002], σελ. 166, 194-5).

«Είναι απαραίτητο να διεξάγουμε ανελέητες μαζικές τρομοκρατικές ενέργειες κατά πλουσίων Κοζάκων, εξολοθρεύοντάς τους εντελώς ...» - Μπολσεβίκικη διαταγή (Peter Holquist, Making War, Forging Revolution: Russia's Continuum of Crisis, 1914-1921 [Harvard University Press, 2002], σελ. 181).

«... την πλήρη, άμεση και αποφασιστική καταστροφή των Κοζάκων ως συγκεκριμένης πολιτιστικής και οικονομικής ομάδας ... και την επίσημη εκκαθάριση τους» - Μπολσεβίκικη διαταγή (Peter Holquist, Making War, Forging Revolution: Russia's Continuum of Crisis, 1914-1921 [Harvard University Press, 2002], σελ. 192).

«... όποιος τολμά να αναστατώνει την σοβιετική αρχή θα συλλαμβάνεται αμέσως και θα τίθεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης» - Μπολσεβίκικη διαταγή (George Leggett, The Cheka: Lenins Political Police [Clarendon Press, 1981], σελ. 179).
«1. Οι πολίτες που αρνούνται να δώσουν τα ονόματά τους πρέπει να εκτελούνται επί τόπου χωρίς δίκη. 2. Η ποινή της λήψης ομήρων θα πρέπει να ανακοινώνεται και να εκτελούνται όταν δεν παραδίδουν τα όπλα. 3. Σε περίπτωση που εντοπιστούν κρυμμένα όπλα, πυροβολήστε τον μεγαλύτερο εργαζόμενο στην οικογένεια επί τόπου και χωρίς δίκη. 4. Κάθε οικογένεια που προστατεύει έναν κακοποιό θα υπόκειται σε σύλληψη και απέλαση από την επαρχία, η περιουσία της θα κατάσχεται και ο μεγαλύτερος εργαζόμενος στην οικογένεια θα σκοτώνεται χωρίς δίκη. 5. Ο μεγαλύτερος εργαζόμενος οποιασδήποτε οικογένειας που κρύβει μέλη της οικογένειας ή την περιουσία κακοποιών πρέπει να εκτελείται επί τόπου χωρίς δίκη» - Μπολσεβίκικη διαταγή (Dmitri Volkogonov, Lenin: Life and Legacy [HarperCollins, 1994], σελ. 343-4).

«Προκειμένου να εξαφανιστούν οι κουλάκοι ως τάξη, η αντίσταση αυτής της τάξης πρέπει να σπάσει σε ανοιχτή μάχη και πρέπει να στερηθεί τις παραγωγικές πηγές της ύπαρξης και της ανάπτυξής της ... Αυτή είναι μια στροφή προς την εξάλειψη των κουλάκων ως τάξη» - Ιωσήφ Στάλιν (“Concerning the Policy of Eliminating the Kulaks as a Class,” Krasnaya Zvezda, 21 Ιανουαρίου 1930, Works, Vol. 12, σελ. 189).
«Γνωρίζουμε ότι εκατομμύρια πεθαίνουν. Αυτό είναι ατυχές, αλλά το ένδοξο μέλλον της Σοβιετικής Ένωσης θα το δικαιολογήσει αυτό» -  Γ. Ι. Πετρόφσκι, Ουκρανός κομμουνιστής ηγέτης (Fred Ε. Beal, Proletarian Journey [Hillman-Curl, Inc., 1937], σελ. 310).

«Καλύτερα δέκα αθώοι άνθρωποι να υποφέρουν παρά ένας κατάσκοπος να ξεφύγει. Όταν κόβετε το δάσος, πετάγονται και ξυλαράκια» - Nikolai Ezhov, διοικητής NKVD-, NKVD (Roy Medvedev, Let History Judge [Columbia University Press, 1989], σελ. 603).
«Είναι καλύτερο να καταδικάσουμε εκατό αθώα άτομα από το να αφήσουμε έναν ένοχο να δραπετεύσει» - Dolores Ibarruri (“Η Πασιονάρα”), Ισπανίδα κομμουνίστρια πολιτικός (Victor Alba, The Communist Party in Spain [Transaction Publishers, 1983], σελ. 256).

«Εάν προσθέσουμε όλους τους γαιοκτήμονες, τους πλούσιους αγρότες, τους αντεπαναστάτες, τα κακά στοιχεία και τους δεξιούς, ο αριθμός τους θα ανέλθει σε τριάντα εκατομμύρια ... Από τον συνολικό μας πληθυσμό που είναι εξακόσια εκατομμυρίων άνθρωποι, αυτά τα τριάντα εκατομμύρια είναι μόνο ένας στους είκοσι. Ποιος ο λόγος λοιπόν να φοβόμαστε; ... Έχουμε τόσους πολλούς ανθρώπους. Έχουμε την οικονομική δυνατότητα να χάσουμε μερικούς» - Μάο Τσε Τουνγκ (Li Zhisui, Η ιδιωτική ζωή του προέδρου Μάο [Random House, 1994], σελ. 217).
«Καλύτερα να έχεις λιγότερη συνείδηση. Μερικοί από τους συντρόφους μας έχουν πάρα πολύ έλεος, όχι αρκετή βία, που σημαίνει ότι δεν είναι τόσο μαρξιστές. Σχετικά με αυτό το θέμα, δεν έχουμε καμία συνείδηση! Ο μαρξισμός είναι έτσι, βίαιος» - Μάο Τσε Τουνγκ (Jung Chang and Jon Halliday, Mao: The Unknown Story [Jonathan Cape, 2005], σελ.. 411).

«Ας εξετάσουμε αυτό το θέμα, πόσοι άνθρωποι θα πεθάνουν αν ξεσπάσει πόλεμος. Υπάρχουν 2,7 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο. Το ένα τρίτο θα μπορούσε να χαθεί ή λίγο περισσότερο, θα μπορούσε να είναι το ήμισυ ... Λέω ότι, παίρνοντας την ακραία κατάσταση, οι μισοί θα πεθάνουν, οι μισές ζωές, αλλά ο ιμπεριαλισμός θα καταστραφεί και ο κόσμος θα γίνει σοσιαλιστικός» - Μάο Τσε Τουνγκ (Jung Chang and Jon Halliday, Mao: The Unknown Story [Jonathan Cape, 2005], σελ. 428).

«... αν κάποιος έχει να πει μια καλή λέξη για την προηγούμενη κυβέρνηση, αυτό μου είναι αρκετό για να τον πυροβολήσω» - Τσε Γκεβάρα (Hugh Thomas, Cuba, or the Pursuit of Freedom [Da Capo Press, 1998], σελ. 1470).

«Το μίσος ως στοιχείο του αγώνα. ένα αμείλικτο μίσος για τον εχθρό, μας ωθεί πέρα από τους φυσικούς περιορισμούς που κληροδοτήθηκαν στον άνθρωπο και τον μεταμορφώνει σε μια αποτελεσματική, βίαιη, επιλεκτική και ψυχρή μηχανή θανάτωσης ...» - Τσε Γκεβάρα (Message to the Tricontinental [OSPAAAL, 1967]).

«Στη νέα Καμπουτσέα (Καμπότζη), ένα εκατομμύριο μόνο χρειαζόμαστε για να συνεχίσουμε την επανάσταση. Δεν χρειαζόμαστε τους υπόλοιπους. Προτιμούμε να σκοτώσουμε δέκα φίλους παρά να κρατήσουμε έναν εχθρό ζωντανό» - Σύνθημα των Ερυθρών Χμερ (Pin Yathay, Stay Alive, My Son [Touchstone, 1987], σελ. 148).

«Ο Λένιν μας δίδαξε να είμαστε ανελέητοι προς τους εχθρούς της επανάστασης και εκατομμύρια άνθρωποι έπρεπε να εξαλειφθούν για να εξασφαλιστεί η νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης» - Nur Muhammad Taraki, Αφγανός κομμουνιστής δικτάτορας (Christopher Andrew and Vasili Mitrokhin, The Mitrokhin Archive II: The KGB and the World [Penguin, 2006], σελ. 389).

«Θα παραμείνουν μόνο 1 εκατομμύριο Αφγανοί ζωντανοί. Αυτό είναι το μόνο που χρειαζόμαστε για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού» - Sayyed Abdullah, Αφγανός κομμουνιστής διοικητής φυλακών (Sylvain Boulouque, Communism in Afghanistan, The Black Book of Communism [Harvard University Press, 1999], σελ. 713).

«Κάνουμε ό, τι έκανε ο Λένιν. Δεν μπορείτε να οικοδομήσετε τον σοσιαλισμό χωρίς Κόκκινη Τρομοκρατία» - Asrat Destu, Αιθίοπας πολιτικός κομισάριος του στρατού (Christopher Andrew and Vasili Mitrokhin, The Mitrokhin Archive II: The KGB and the World [Penguin, 2006], σελ. 467-8).

«Ο θρίαμβος της επανάστασης θα κοστίσει ένα εκατομμύριο θανάτους» - Σλόγκαν του περουβιανού «Φωτεινού Μονοπατιού» (Final Report of the Truth and Reconciliation Commission, Peru, August 28, 2003, General Conclusions, παρ. 21).

«Αν κερδίσω, δεν θέλω καμία θέση ή τιμητική διάκριση. Θέλω απλώς να γίνει η δουλειά να απαλλαγούμε από τους εχθρούς μας, όσους πρέπει να ξεφορτωθούμε. Θα είναι ένα δύσκολο έργο γιατί θα υπάρξουν εκατομμύρια ανθρώπων που θα πρέπει να εξαλειφθούν». ιταλικές ερυθρές ταξιαρχίες (Sergio Zavoli, La notte della Repubblica [Mondadori, 1995], σελ. 221, quoted in Alessandro Orsini, Anatomy of the Red Brigades [Cornell University Press, 2011], σελ. 5)

Ερώτηση: Το 1934, εκατομμύρια άνθρωποι πέθαναν στο σοβιετικό πείραμα. Αν το γνωρίζατε αυτό, θα κάνατε κάτι διαφορετικό εκείνη την εποχή; Στην δέσμευσή σας να είστε κομμουνιστής;
Απάντηση: ... Μάλλον όχι ...
Ερ: Αυτό σημαίνει ότι αυτό για να δημιουργηθεί πραγματικά το ακτινοβόλο αύριο, η απώλεια 15, 20 εκατομμυρίων ανθρώπων ίσως ήταν δικαιολογημένη;
Α: Ναι.
- Eric Hobsbawm, Βρετανός κομμουνιστής ιστορικός (Times Literary Supplement, 28 Οκτωβρίου 1994).

KΟ / πηγή